-Θεωρούμε ότι είναι σκόπιμη η αποφυγή από την Μαρία Καρυστιανού και τους εκπροσώπους του νεοσύστατου κινήματος με την ονομασία «Ελπίδα για την Δημοκρατία», να δηλώσουν την πολιτική «ταυτότητα» του κινήματος. Ίσως γιατί πρόκειται για κίνημα και όχι κόμμα.
-Το ανέφερε ο εκπρόσωπος Τύπου του κινήματος, Θανάσης Αυγερινός, σε τηλεοπτική συνέντευξη, ο οποίος παραδέχτηκε ότι δεν υπάρχει εσωτερική δομή και οργάνωση, όπως ένα κόμμα με την πραγματική έννοια του όρου. Το κόμμα είναι μία οργανωμένη πολιτική παράταξη, που έχει κοινές ιδεολογικές θέσεις και διεκδικεί την εξουσία μέσω των δημοκρατικών εκλογών. Η «Ελπίδα για την Δημοκρατία», είναι μία κίνηση μερικών πολιτών, που προσπαθεί να αποκτήσει πολιτικό χαρακτήρα. Αμφιβάλλουμε εάν οι συμμετέχοντες και οι συμμετέχουσες σε αυτή την κίνηση, έχουν κοινή ιδεολογική θέση. Παραδείγματος χάριν, μπορεί να υπάρχουν προσωπικότητες, αλλά και πολίτες, που στηρίζουν την κίνηση αυτή, της «Ελπίδας για την Δημοκρατία», που έχουν σοβαρές διαφωνίες σε οικονομικά, κοινωνικά, εθνικά ζητήματα.
-Παραδείγματος χάριν, μπορεί κάποιο μέλος, το οποίο υπέγραψε την ιδρυτική διακήρυξη της «Ελπίδας για την Δημοκρατία», να θεωρεί πως η Ελλάδα δεν έχει όφελος να βρίσκεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ή να παραμένει στην «ευρωζώνη». Και ένα άλλο μέλος, που υπέγραψε κι αυτό την ιδρυτική διακήρυξη, να έχει την αντίθετη άποψη.
-Θέλουμε να πούμε ότι, για να «στηθεί» ένας πολιτικός οργανισμός και να γίνει κόμμα, πρέπει οι συμμετέχοντες και οι συμμετέχουσες να έχουν σαφή, ξεκάθαρη θέση και κοινή ιδεολογική βάση. Ο διαχωρισμός, λοιπόν, σε «δεξιό», «αριστερό», ή «κεντρώο», κόμμα, δεν είναι ούτε παλαιοκομματικός, ούτε τεχνητός, όπως ανέφερε ο Θανάσης Αυγερινός. Στην πολιτική, από αρχαιοτάτων ετών, υπάρχουν τα μεγάλα «πολιτικά στρατόπεδα», ώστε οι πολίτες-ψηφοφόροι να κάνουν την επιλογή που επιθυμούν και ταυτίζονται (ιδεολογικά). Αν δεν υπήρχαν οι πολιτικές ιδεολογίες, ο σοσιαλισμός και ο φιλελευθερισμός σήμερα, αλλά οι υποψήφιοι πολιτικοί δεν είχαν σαφή, ή καθόλου ιδεολογική διαφορά, πως θα επέλεγαν οι πολίτες στις εκλογές; Ακόμα και στα καλλιστεία, που συμμετέχουν ωραίες γυναίκες, δεν αναδεικνύεται «μις υφήλιος» η ωραιότερη από αυτές. Εκτιμάται, από τους κριτές και η προσωπικότητα κάθε υποψήφιας.
-Οι πολίτες, λοιπόν, με κριτήριο την δική τους ιδεολογική ταυτότητα, επιλέγουν το κόμμα στις εθνικές εκλογές, το οποίο «ταιριάζει» με τις ιδεολογικές απόψεις του καθενός. Άρα, τον διαχωρισμό των πολιτικών σχηματισμών, σε «δεξιό», «αριστερό», «κεντρώο», τον θέλουν οι πολίτες, για να μπορούν να ταυτιστούν με ένα κόμμα. Η ταύτιση με ένα κόμμα δεν είναι λάθος, ούτε κακό πράγμα. Κατά την άποψη μας, δείχνει ότι ο πολίτης είναι συνειδητοποιημένος πολιτικά. Και δεν είναι «αποπολιτικοποιημένο άτομο». Το «πολιτικοποιημένο άτομο» συμμετέχει στα κοινά, διαμορφώνει την κοινωνία και την προσωπική ζωή του. Είναι «πυλώνας» της δημοκρατίας, του κράτους, όπως και το κόμμα.
-Είπε ο Θανάσης Αυγερινός, ακόμα, ότι η «Ελπίδα για την Δημοκρατία» απευθύνεται στους «απογοητευμένους» πολίτες, που αποστασιοποιήθηκαν από την πολιτική. Μάλιστα. Οι πολίτες που είναι απογοητευμένοι και αποστασιοποιήθηκαν έχουν ιδεολογική ταυτότητα. Απογοητεύτηκαν (και αποστασιοποιήθηκαν), γιατί βλέπουν ότι τα κόμματα έχασαν την ιδεολογική τους ταυτότητα. Βλέπετε την κρίση που συγκλονίζει τα πρώην κόμματα εξουσίας (Νέα Δημοκρατία, Πα.Σο.Κ., ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-προοδευτική Συμμαχία), αλλά και τα μικρότερα κόμματα, γιατί δεν έχουν ξεκάθαρη ιδεολογική ταυτότητα. Και γιατί, λόγω των συνεχών μετακινήσεων στελεχών από το ένα κόμμα στο άλλο, η πολιτική σκηνή (σ.σ. θα μας επιτρέψετε την άκομψη έκφραση) έχει «μπασταρδοποιηθεί»! Ο πολίτης που ψήφιζε, επί σειρά ετών, την Νέα Δημοκρατία, δεν είναι σίγουρος ότι το κόμμα αυτό έχει την ίδια ιδεολογική ταυτότητα.
-Ο Θανάσης Αυγερινός έπρεπε να απαντήσει, κατά την άποψη μας, ότι η «Ελπίδα για την Δημοκρατία» απευθύνεται σε όλους τους πολίτες που ασπάζονται τις ιδεολογικές θέσεις του κόμματος, για την οικονομία, την κοινωνία, τα εθνικά ζητήματα, κ.λπ. Αλλά, η «Ελπίδα για την Δημοκρατία» δεν είναι κόμμα, ούτε έχει συγκεκριμένη και καθαρή ιδεολογική ταυτότητα. Γι’ αυτό και θέλει να «αλιεύσει ψήφους» μέσα από την «θολή δεξαμενή» των λεγόμενων «απογοητευμένων» πολιτών.
-Εμείς του λέμε, πως οι «απογοητευμένοι» θα επιστρέψουν, μαζικά και δυναμικά, στα πολιτικά πράγματα, μόνο όταν βρούνε ένα κόμμα που έχει ξεκάθαρη ιδεολογική ταυτότητα, δεν ντρέπεται και δεν φοβάται να την αναφέρει, για να διεκδικήσει έντιμα την ψήφο τους. Έως ότου, η «Ελπίδα για την Δημοκρατία» να κάνει το πρώτο συνέδριο, για να μάθουμε την ιδεολογική ταυτότητα, δεν θα την αντιμετωπίζουμε ως κόμμα. Δεν αρκεί μία διακήρυξη θέσεων, ούτε το πρόσωπο που είναι επικεφαλής. Αύριο, μπορούν να μαζευτούν πεντακόσιοι, χίλιοι, άνθρωποι, να συστήσουν ένα σωματείο, να ορίσουν έναν επικεφαλής και να δημοσιεύσουν μία διακήρυξη θέσεων. Αυτό δεν είναι πολιτικό κόμμα.
-Υ.Γ. Δεν γίνεται από την εποχή του ιδεολογικού φανατισμού της «μεταπολίτευσης», να περάσουμε στην αποπολιτικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας. Ο φανατισμός δεν είναι σωστός, αλλά η αδιαφορία είναι καταστροφική, για την δημοκρατία και την πατρίδα. Από το ένα άκρο, δηλαδή, στο άλλο. Πρέπει να ισορροπήσουμε.
