Η θεραπεία του εκ γενετής τυφλού. Φανερώνει με τρόπο μοναδικό το μεγαλείο της Θείας επέμβασης στην ζωή μας, αλλά και την τραγική αντίθεση ανάμεσα στο φως της πίστεως και το σκοτάδι της πνευματικής τύφλωσης. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός, συναντώντας τον εκ γενετής αόμματο επαίτη, δεν περιορίζεται στην θαυματουργική ίαση, αλλά αποκαλύπτει ταυτόχρονα ότι ο Ίδιος είναι «το φως του κόσμου», Εκείνος που δύναται να φωτίσει όχι μόνο τα σωματικά μάτια, αλλά κυρίως τα μάτια της ψυχής.
Οι δώδεκα μαθητές Του, αντικρίζοντας τον τυφλό, αδιαφορούν για την δραματική κατάσταση του ανθρώπου και σπεύδουν να την ερμηνεύσουν επιφανειακά ως Θεία τιμωρία, επιστρατεύοντας θρησκευτικές δοξασίες και αναζητώντας την αιτία σε πιθανό αμάρτημα δικό του, ή των γονέων του. Ο Χριστός όμως απορρίπτει αυτή την λογική, εξυψώνοντας το γεγονός αυτό σε αφορμή αποκαλύψεως των έργων του Θεού. Δημιουργεί πηλό και προτρέπει τον εκ γενετής τυφλό να νιφθεί στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Με αυτό τον τρόπο, επαναλαμβάνει το έργο της Δημιουργίας, αποδεικνύοντας την θεϊκή Του εξουσία.
Ο λόγος του Κυρίου παρηγορεί και θερμαίνει την καρδιά του εκ γενετής τυφλού, που παιδιόθεν στιγματισμένος για αμαρτήματα που ποτέ δεν διέπραξε, ζει ως κοινωνικά απόκληρος, βάρος επιπρόσθετο στην ήδη δυσβάσταχτη σωματική του αναπηρία. Δεν διστάζει να εμπιστευτεί τον Χριστό. Χωρίς να αμφισβητήσει, χωρίς να αντιδράσει στην παράδοξη αυτή ενέργεια, υπακούει με απλότητα και εμπιστοσύνη. Δεν αφήνει την λογική, την αμφιβολία, ή τον φόβο, να μολύνουν την αγαθή του προαίρεση. Και αυτή ακριβώς η υπακοή, γίνεται η αιτία να λάβει το ανεκτίμητο δώρο: το φως των οφθαλμών και μαζί τον φωτισμό της ψυχής.
Αντίθετα, οι άνθρωποι του περιβάλλοντός του και ιδιαίτερα οι Φαρισαίοι, ενώ έχουν ενώπιόν τους ένα ολοφάνερο θαύμα, αρνούνται να το αποδεχθούν. Η εμμονή τους στον τύπο του νόμου και ο άκρατος εγωισμός, τούς οδηγούν σε πνευματική τύφλωση. Όχι μόνο δεν χαίρονται για την θεραπεία, αλλά προσπαθούν να την αναιρέσουν και τελικά αποβάλλουν από την συναγωγή εκείνον που θεραπεύθηκε, επειδή ομολογεί την αλήθεια.
Το μήνυμα του σημερινού Ευαγγελίου, είναι σαφές και διαχρονικό. Ο Χριστός είναι το αληθινό Φως, το οποίο φωτίζει κάθε άνθρωπο που Τον δέχεται. Δεν αρκεί η στείρα γνώση· απαιτείται ταπείνωση, πίστη και διάθεση υπακοής στο θέλημα του Θεού. Μόνον έτσι ανοίγουν τα μάτια της ψυχής. Στην εποχή μας, κυριαρχεί η σύγχυση, ο ατομισμός και η πνευματική ένδεια. Ο άνθρωπος αναζητά το φως, αλλά συχνά το αναζητά σε λανθασμένες κατευθύνσεις. Το αληθινό φως, δεν είναι ιδέα, ή θεωρία. Είναι ο Αναστάς Κύριος Ιησούς Χριστός.
Ας μιμηθούμε, λοιπόν, την πίστη και την αγαθή προαίρεση του εκ γενετής τυφλού. Ας δεχθούμε με εμπιστοσύνη την παρουσία του Χριστού στην ζωή μας, ακόμα και όταν ο τρόπος της ενέργείας Του, υπερβαίνει την κατανόησή μας. Ας εργαζόμαστε πνευματικά, με μετάνοια, ταπείνωση και προσευχή, ώστε να καθαρθούμε από το σκοτάδι των παθών και ελεύθερα να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να παρασύρεται από το σχέδιο της Θείας Πρόνοιας, στο ασφαλές και μεστό από αιώνιο και αληθινό φως, μονοπάτι της χριστιανικής ζωής.
ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ Φ.Ν.Θ., ιερομόναχος Χρυσόστομος Ζαράρης
