-Το 1959, τον Φεβρουάριο, υπογράφηκαν στις πόλεις της Ζυρίχης και του Λονδίνου, μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας, της Ελλάδας, της Τουρκίας και των εκπροσώπων της ελληνοκυπριακής και της τουρκοκυπριακής κοινότητας, οι συνθήκες με τις οποίες τερματίστηκε (υποτίθεται) η βρετανική κυριαρχία επί της Κύπρου και ιδρύθηκε το ανεξάρτητο (δήθεν) κυπριακό κράτος. Μετά από 67 έτη, από την υπογραφή των παραπάνω συμφωνιών, στην (ανεξάρτητη) Κυπριακή Δημοκρατία βρίσκεται υπό κατοχή το 39% του εδάφους! Το 36% κατέχεται, έπειτα από διπλή εισβολή (με την στρατιωτική επιχείρηση «Αττίλας») το καλοκαίρι του 1974, από την «σύμμαχο» της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ χώρα της Τουρκίας. Το 3% κατέχεται από την Μεγάλη Βρετανία, για την λειτουργία των κυρίαρχων βρετανικών στρατιωτικών βάσεων Ακρωτηρίου και Δεκέλειας. Το έδαφος αυτό, μάλιστα, κατακτήθηκε αναίμακτα, αφού δόθηκε ως «δώρο» στους αποικιοκράτες Βρετανούς, για να υπογράψουν ως «εγγυητές» την συμφωνία για την ίδρυση της (ανεξάρτητης) Κυπριακής Δημοκρατίας.
-Η διατήρηση των κυρίαρχων βρετανικών βάσεων στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας, ήταν τμήμα των συμφωνιών της Ζυρίχης και του Λονδίνου. Ωστόσο, ούτε οι συμφωνίες επικυρώθηκαν, ούτε η παραχώρηση του εδάφους στους βρετανούς εγκρίθηκε, από τον κυρίαρχο λαό της Κυπριακής Δημοκρατίας. Παρένθεση, στις 8 Δεκεμβρίου 1974, πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα για την μορφή του πολιτεύματος μεταξύ βασιλευόμενης και αβασίλευτης δημοκρατίας. Αλλά στην Κύπρο, δεν έγινε δημοψήφισμα για να εγκριθεί το Σύνταγμα του νεοσύστατου κυπριακού κράτους!
-Είμαστε βέβαιοι, πως αν διεξαγόταν το δημοψήφισμα, η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας, ελληνικής και τουρκικής καταγωγής, θα απέρριπταν το καθεστώς των «εγγυητριών δυνάμεων» (Ελλάδας, Μεγάλης Βρετανίας, Τουρκίας) και θα απέκλειαν την παραχώρηση εδάφους στους βρετανούς. Διότι, η παραχώρηση αυτή, είναι η «Κερκόπορτα» που άνοιξε, για να γίνει το 1974 η (διπλή) εισβολή από την Τουρκία, μία ακόμα «εγγυήτρια δύναμη» της ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, με συνέπεια την κατοχή 36% εδάφους επί μισό και πλέον αιώνα!
-Ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος, πρώτος πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, στις 20 Φεβρουαρίου 1959, έστειλε επιστολή στον Γεώργιο Γρίβα, αρχηγό της Ε.Ο.Κ.Α. (Εθνικής Οργάνωσης Κυπρίων Αγωνιστών), στην οποία περιέγραφε τις συμφωνίες που υπέγραψε και τον καλούσε να τις στηρίξει. Ο Γ. Γρίβας, όταν έμαθε το πλήρες κείμενο των συμφωνιών, εκνευρίστηκε με την παραχώρηση βάσεων στην Μεγάλη Βρετανία. Η πικρία του ήταν τόσο μεγάλη, που δεν δέχτηκε να συναντήσει τον Μακάριο, ή να συμμετάσχει στην υποδοχή του από το Λονδίνο. Ωστόσο, κατάλαβε πως δεν μπορούσε να συνεχιστεί ο ένοπλος αγώνας κατά της βρετανικής κυριαρχίας και στις 9 Μαρτίου 1959 ανακοίνωσε κατάπαυση του πυρός. Η σχέση του με τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο έφτασε στο ναδίρ και δεν βελτιώθηκε ποτέ.
-Επίσης, στην Βουλή των Ελλήνων ο Σοφοκλής Βενιζέλος είπε για τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου: «Δεν θέλω να είμαι μάντης κακών. Προβλέπω όμως, ότι αι υπογραφείσαι συμφωνίαι θα αποδειχθή, εν τη εφαρμογή των, ότι δεν είναι βιώσιμοι και πρέπει να ανατραπούν. Άλλως, πολύ φοβούμαι, ότι θα θρηνήσωμεν νέας εθνικάς συμφοράς». Το 1974, έγινε η εθνική συμφορά της εισβολής από στρατιωτική δύναμη της Τουρκίας και η (συνεχιζόμενη) κατοχή του 36% εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας!
-Θεωρούμε πως είναι καιρός να γίνει εκείνο το δημοψήφισμα, που δεν έγινε το 1959, με σκοπό την αναθεώρηση του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Είναι καιρός να τερματιστεί το άθλιο καθεστώς των «εγγυητριών δυνάμεων» και, βεβαίως, η διπλή κατοχή εδάφους, από τους Βρετανούς και τους Τούρκους, της ανεξάρτητης και ευρωπαϊκής Κυπριακής Δημοκρατίας.
