-Η ενδοοικογενειακή βία δεν είναι σύγχρονο φαινόμενο, ούτε η ανθρωποκτονία των γυναικών. Αυτό που δημιουργεί έντονο προβληματισμό, είναι η αύξηση των περιστατικών και στις δύο περιπτώσεις. Στην πλειοψηφία, χωρίς να έχουμε δει επίσημα στοιχεία, η ενδοοικογενειακή βία συνδέεται με την ανθρωποκτονία, αλλά και με την αυτοχειρία. Διότι, υπάρχουν θύματα και θύτες ενδοοικογενειακής βίας που γίνονται αυτόχειρες.
-Θεωρούμε πως όταν υπάρχει ενδοοικογενειακή βία, αυξάνονται οι πιθανότητες να συμβεί ανθρωποκτονία σε κάποιο, ή κάποια από τα μέλη της οικογένειας, ανεξαρτήτου φύλου και ηλικίας. Η ενδοοικογενειακή βία, επομένως, πρέπει να αντιμετωπιστεί ως σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα και όχι ως πρόβλημα έμφυλης βίας.
-Η οικογένεια, που είναι ο «πυρήνας» της ανθρώπινης κοινωνίας, είναι περισσότερη ευάλωτη από ποτέ! Κατά την άποψη μας, στην «διάρρηξη του οικογενειακού ιστού» συνέβαλε η διόγκωση του λεγόμενου «κινήματος του δικαιωματισμού». Ο υπερτονισμός των ατομικών δικαιωμάτων, απέναντι στις υποχρεώσεις του ατόμου και το συλλογικό συμφέρον, έκαναν το άτομο περισσότερο ατομικό, παρά κοινωνικό ον.
-Από τα προϊστορικά έτη, ο άνθρωπος είχε την ανάγκη να συμβιώνει με τους συνανθρώπους του. Σχημάτιζε κοινότητες και ζούσε σε οικογένειες. Η έννοια του «κοινωνικού όντος» βασίζεται σε τρεις βασικούς άξονες:
Αλληλεξάρτηση: Ο άνθρωπος δεν μπορεί να επιβιώσει, ούτε να ολοκληρωθεί ψυχολογικά, συναισθηματικά, ή πνευματικά, μόνος του. Χρειάζεται τους γύρω του, για να καλύψει τις βιοτικές του ανάγκες και για να αναπτύξει την προσωπικότητά του.
Κοινωνικοποίηση: Μέσω αυτής της δια βίου διαδικασίας, το άτομο αφομοιώνει τους κανόνες, τις αξίες, την γλώσσα και τα πρότυπα της κοινωνίας στην οποία ζει, καθιστώντας δυνατή την αρμονική συνύπαρξη.
Πολιτική και οικονομική συμμετοχή: Ο άνθρωπος δραστηριοποιείται ενεργά λαμβάνοντας αποφάσεις που επηρεάζουν το σύνολο (πολιτικό ον) και συνεργάζεται για την παραγωγή και ανταλλαγή αγαθών (οικονομικό ον).
-Η ανάδειξη κινημάτων, όπως το «κίνημα του δικαιωματισμού», αποσταθεροποίησαν τους παραπάνω βασικούς άξονες. Έχουν προκαλέσει κρίση ταυτότητας στον άνθρωπο, που εξωθείται να απαρνηθεί την «ανθρωπιά» του και να χάσει το «DNA” του! Να πάψει, δηλαδή, να είναι «κοινωνικό ον». Και αφού πάψει να είναι «κοινωνικό ον», δεν θα μπορεί να ζήσει μέσα στην οικογένεια και την κοινότητα (κοινωνία). Θα γίνει βίαιο και ατομικό ον.
-Μέσα σε μία οικογένεια, ή ευρύτερα σε μία κοινότητα, που κυριαρχούν ο αλληλοσεβασμός, η αλληλεγγύη, οι διακριτοί ρόλοι, η συνεργασία, η ομαδικότητα, δεν υπάρχει χώρος για να «ανθίσει» ο δικαιωματισμός. Το «κίνημα του δικαιωματισμού» είναι ένα κατασκεύασμα, με στόχο να πολεμηθεί και όχι να προστατευτεί η κοινωνικότητα του ανθρώπου.
-Ο φιλόσοφος Αριστοτέλης είπε ότι, όποιος μπορεί να ζήσει απομονωμένος εκτός κοινωνίας, είναι είτε θεός, είτε θηρίο, αλλά ποτέ άνθρωπος!
