-Στις 20 Ιουλίου, είναι η επέτειος της (πρώτης) εισβολής τουρκικής στρατιωτικής δύναμης στην Κύπρου, ή αλλιώς της α΄ φάσης της στρατιωτικής επιχείρησης με την (κωδική) ονομασία «Αττίλας». Προηγήθηκε η προσπάθεια ανατροπής του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, αρχιεπισκόπου Μακάριου, με στρατιωτικό πραξικόπημα. Ήταν η αρχή του εθνικού δράματος, του μεγαλύτερου μετά από την Μικρασιατική καταστροφή, για τον ελληνισμό της Κύπρου. Μετά την εκδίωξη του ελληνισμού από την Μικρά Ασία (την γη της Ιωνίας), η Τουρκία έχοντας τις «στιβαρές πλάτες» των μεγάλων δυνάμεων της Δύσης, των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και της Μεγάλης Βρετανίας, έβαλαν σκοπό να εκτουρκίσουν την Κύπρο και να εδραιωθούν στο Αιγαίο πέλαγος και την Θράκη.
-Η τραγωδία του 1922 στην Μικρά Ασία δεν έγινε μάθημα. Γι’ αυτό ακολούθησε το πλήγμα στην Κύπρο. Η εισβολή στην Κύπρο «υποτιμήθηκε». Γι’ αυτό θα ακολουθήσουν το Αιγαίο πέλαγος και η Θράκη. Το πολιτικό προσωπικό στην Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία σήμερα, είναι πολύ κατώτερο των κρίσιμων περιστάσεων. Το άθλιο μεταπολιτευτικό καθεστώς, που «γεννήθηκε» πάνω στην τραγωδία της Κύπρου, είναι φανερό ότι «πνέει τα λοίσθια». Σε αυτή την «μεταβατική» πολιτική φάση στην Ελλάδα, λοιπόν, είναι εύλογο η Τουρκία να πιέζει για να αποκομίσει περισσότερα οφέλη (εδαφικά, στρατιωτικά, οικονομικά, γεωπολιτικά). Στην ιστορία, πάντα, η Τουρκία δεν τόλμησε ποτέ να αντιπαρατεθεί «στα ίσα» με την Ελλάδα. Περίμενε να βρει το «παράθυρο ευκαιρίας» και, οπωσδήποτε, να εξασφαλίσει, είτε την στήριξη, είτε την ανοχή, των λεγόμενων μεγάλων δυτικών δυνάμεων.
-Μια και αναφερθήκαμε στον ρόλο των μεγάλων δυτικών δυνάμεων, θα αναφέρουμε ένα περιστατικό που συνδέεται με την Κύπρο. Τον Ιούνιο του 1964, ο αείμνηστος πρωθυπουργός της Ελλάδας, Γεώργιος Παπανδρέου, επισκέφθηκε επίσημα την Ουάσιγκτον και συνάντησε τον πρόεδρο των Η.Π.Α., Λίντον Τζόνσον, απέκρουσε όμως την πίεση του Αμερικανού προέδρου να συναντήσει άμεσα τον πρωθυπουργό της Τουρκίας, Ισμέτ Ινονού και να συναινέσει σε μία διχοτομική λύση στην Κύπρο. Την λύση διχοτόμησης της Κύπρου και της «διπλής ένωσης» των δύο τμημάτων με την Ελλάδα και την Τουρκία επεδίωκαν διακαώς οι Η.Π.Α., για να αποσοβήσουν τον κίνδυνο πολεμικής σύρραξης ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, που θα διέλυε την νοτιοανατολική πτέρυγα του Ν.Α.Τ.Ο. σε μία εποχή όξυνσης του «ψυχρού πολέμου». Και αφετέρου, για να επεκτείνουν την κυριαρχία του Ν.Α.Τ.Ο. στην Κύπρο.
-«Η απάντηση του Γεωργίου Παπανδρέου στην επισήμανση του Αμερικανού υπουργού εξωτερικών, Ντην Ρασκ, ότι επίκειται τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ήταν: «[…] αυτό σημαίνει τελεσίγραφον. Τοιαύτα τελεσίγραφα έχει λάβει η Ελλάς από τον φασισμόν και τον ναζισμόν. Ουδέποτε ανέμενεν ότι θα ελάμβανε και από συμμάχους. Και μάλιστα, από τους ηγέτας του ελευθέρου κόσμου. […] οφείλω να σας δώσω την απάντησιν την οποίαν υπαγορεύει η ιστορία και η τιμή του έθνους: ΟΧΙ […]». Σαράντα έτη μετά, τον Απρίλιο του 2004, ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος, τότε πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, είπε στο διάγγελμά του, πριν από το δημοψήφισμα για το επαίσχυντο σχέδιο Ανάν (του γενικού γραμματέα του Ο.Η.Ε.), ότι: «Παρέλαβα κράτος διεθνῶς ἀναγνωρισμένο. Δὲν θὰ παραδώσω «Κοινότητα» χωρὶς δικαίωμα λόγου διεθνῶς καὶ σὲ ἀναζήτηση κηδεμόνα. Καὶ ὅλα αὐτὰ, ἔναντι κενῶν, παραπλανητικῶν, δῆθεν, προσδοκιῶν. Ἔναντι τῆς ἀνεδαφικῆς ψευδαίσθησης, ὅτι ἡ Τουρκία θὰ τηρήσει τὶς δεσμεύσεις της».
-Άραγε, ποιο πολιτικό πρόσωπο σήμερα στην Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία μπορεί να «ορθώσει ανάστημα» απέναντι στους «συμμάχους» στο ΝΑΤΟ, Αμερικανούς, Βρετανούς, Τούρκους, για να μη ζήσει ο ελληνισμός νέα Μικρασιατική καταστροφή και νέα τραγωδία στην Κύπρο; Το πρόσωπο αυτό υπάρχει και θα αναδειχτεί μέσα από την πολιτική ρευστότητα. Ζούμε την «αρχή του τέλους» του μεταπολιτευτικού πολιτικού κόσμου, που συνεχίζει να «γιορτάζει» την αποκατάσταση της δημοκρατίας στις 24 Ιουλίου κάθε έτους, ενώ επί 52 έτη «παραμυθιάζει» τους Έλληνες και τις Ελληνίδες περί «δίκαιης και βιώσιμης λύσης» στην Κύπρο!
