-Το σχόλιο της Στέλλας Παπαδοπούλου, προέδρου της Διοικούσας Επιτροπής Εκλογικής Περιφέρειας (Δ.Ε.Ε.Π.) Καβάλας της Νέας Δημοκρατίας, για την ίδρυση νέων κομμάτων και συγκεκριμένα των κομμάτων με επικεφαλής τον πρώην πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα και την Μαρία Καρυστιανού, η οποία παρουσίασε στην Θεσσαλονίκη την πολιτική κίνηση με την ονομασία «Ελπίδα για δημοκρατία», είναι υποτιμητικό. «Με τα πειράματα δεν θα βγάλουμε άκρη. Θεωρώ ότι είναι πειράματα όλα αυτά», σχολίασε η πρόεδρος της Δ.Ε.Ε.Π. Καβάλας της Νέας Δημοκρατίας.
-Η ίδρυση κόμματος, κατά την άποψη μας, είναι σοβαρή υπόθεση και «θεμέλιο» για την λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Αλλά και μία ανάγκη των πολιτών, που συμμετέχουν στην ίδρυση του κόμματος και των ψηφοφόρων του, να εκφραστούν με οργανωμένο πολιτικό τρόπο.
-Σε όλη την διάρκεια της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας στην Ελλάδα ιδρύθηκαν αρκετά κόμματα. Ένα από αυτά τα κόμματα είναι η Νέα Δημοκρατία, την οποία ίδρυσε ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής, σε μία ιδιαίτερα κρίσιμη πολιτική περίοδο για την χώρα. Εκείνη την περίοδο έληξε η επταετής εγκαθίδρυση της λεγόμενης δικτατορίας των συνταγματαρχών. Τότε ιδρύθηκε και το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κόμμα (Πα.Σο.Κ.), από τον αείμνηστο επίσης Ανδρέα Παπανδρέου, ενώ στις εθνικές εκλογές του Νοεμβρίου του 1974 συμμετείχαν και άλλα νεοσύστατα κόμματα, όπως: η Δημοκρατική Ένωση Κέντρου, η Εθνική Δημοκρατική Ένωσις, η Ενωμένη Αριστερά, η Ένωσις Κέντρου-Νέες Δυνάμεις, το Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κίνημα Ελλάδας.
-Η Νέα Δημοκρατία και το Πα.Σο.Κ., μάλιστα, κυβέρνησαν, αλλά και συγκυβέρνησαν, την Ελλάδα στην συντριπτική πλειοψηφία των ετών της «μεταπολίτευσης», ενώ από τα άλλα κόμματα που προαναφέραμε ορισμένα διαλύθηκαν, ή μετεξελίχθηκαν. Εκείνα που επιβίωσαν, όπως η Νέα Δημοκρατία και το Πα.Σο.Κ., το πέτυχαν χάρη στον ισχυρό κομματικό μηχανισμό που δημιούργησαν και στην βαθιά διείσδυση στον κρατικό μηχανισμό. Τα δύο αυτά κόμματα «ταυτίστηκαν» με το κράτος στην Ελλάδα. Έγιναν το «κράτος εν κράττει»!
-Βρισκόμαστε σε μία νέα «καμπή» της πολιτικής ιστορίας και του πολιτικού συστήματος στην χώρα. Η Νέα Δημοκρατία και το Πα.Σο.Κ. εξακολουθούν να έχουν «βαθιές ρίζες» στον μηχανισμό του κράτους, αλλά ο κομματικός μηχανισμός έχει φθίνει και έχει αποδυναμωθεί σοβαρά. Οι «παραδοσιακοί» ψηφοφόροι των δύο αυτών κομμάτων δεν επαρκούν, για να προσφέρουν την απόλυτη κυριαρχία που είχαν στην μεταπολιτευτική περίοδο. Το συγκεκριμένο «δίπολο» εξουσίας έχει αποβιώσει! Η σημερινή κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας προσπαθεί με διάφορα «τεχνάσματα», να δημιουργήσει έναν νέο «κομματικό στρατό». Το σκάνδαλο στον Ο.Π.Ε.Κ.Ε.Π.Ε. αφορά στην δημιουργία τέτοιου «στρατού νέων ψηφοφόρων».
-Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες που γεννήθηκαν μετά το έτος 2000, δεν έχουν καμία σύνδεση, ούτε συναισθηματική, ούτε ιδεολογική, με το «μεταπολιτευτικό πολιτικό καθεστώς». Γι’ αυτό και απέχουν από τις εθνικές εκλογές. Όταν αποφασίσουν να ενεργοποιηθούν, θα συμβεί ο μεγάλος πολιτικός σεισμός!
-Οι γεννηθέντες και οι γεννηθείσες από το 2000 και εντεύθεν, λοιπόν, αναζητούν το κίνητρο να συμμετέχουν στα πολιτικά πράγματα. Επομένως, κάθε κόμμα που ιδρύεται σήμερα, πρέπει να απευθύνεται στους νέους Έλληνες πολίτες. Δεν υποτιμούμε και δεν απαξιώνουμε καμία κίνηση ίδρυσης κόμματος. Όμως, θεωρούμε πως από τα συλλαλητήρια, δεν μπορεί να υπάρξει λύση για την διακυβέρνηση της χώρας. Στα μαζικά συλλαλητήρια κατά της «συμφωνίας των Πρεσπών» και για το σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών συμμετείχαν και δεκάδες χιλιάδες νέων ανθρώπων, που γεννήθηκαν μετά το έτος 2000. Οι χιλιάδες αυτοί νέοι άνθρωποι όχι μόνο είναι αποστασιοποιημένοι, αλλά απορρίπτουν το «μεταπολιτευτικό πολιτικό καθεστώς».
-Πως είναι δυνατό να τους πείσει ο Αλ. Τσίπρας ότι πρεσβεύει το διαφορετικό, όταν ως πρωθυπουργός χρησιμοποίησε τον κρατικό (και παρακρατικό) μηχανισμό, για να «στήσει» το δικό του σύστημα εξουσίας;
-Πως είναι δυνατό να τους πείσει η Μαρία Καρυστιανού, η οποία είχε κάνει «σημαία» την δικαιοσύνη. Αλλά, η πολιτική δεν είναι τιμωρία εκείνων που καταπάτησαν την δικαιοσύνη. Σ’ εμάς, η Μαρία Καρυστιανού δίνει την εντύπωση της μητέρας, που είναι αποφασισμένη να πετύχει την τιμωρία των εμπλεκόμενων στο σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών. Κι αν δεν πετύχει με την δικαστική οδό, να αποδοθεί η δικαιοσύνη, θα χρησιμοποιήσει την όποια πολιτική δύναμη αποκτήσει, για να πλήξει εκείνους τους πολιτικούς που θεωρεί ενόχους. Αναμίχθηκε στην πολιτική, γιατί μέσα στην δικαστική αίθουσα δεν έχει απέναντι τα πολιτικά πρόσωπα που είναι ηθικοί αυτουργοί. Ως αρχηγός κόμματος μέσα στο εθνικό Κοινοβούλιο, όμως, θα έχει την δυνατότητα να εκφράζει το δριμύ «κατηγορώ», απέναντι στους πολιτικούς υπεύθυνους του δυστυχήματος.
-Όσον αφορά τα «πειράματα» στην πολιτική, θα απαντήσουμε στην Στέλλα Παπαδοπούλου, ότι και η σημερινή κυβέρνηση είναι ένα αποτυχημένο πείραμα, το οποίο επιχείρησε να «παντρέψει» τον «δεξιό» ορθολογισμό, με τον «Σημιτικό ελιτισμό». Κι όπως λένε οι στίχοι του γνωστού τραγουδιού: «Πόσο άλλαξες, πόσο άλλαξα. Τα όνειρά μου κόκκινα, τα όνειρά σου άσπρα, ρούχα μαζί που πλύθηκαν κι έχουνε γίνει ροζ»!
