Βρισκόμαστε μπροστά σε μία από τις πιο συγκλονιστικές και απαιτητικές περικοπές της Καινής Διαθήκης: το Ευαγγέλιο κατά Μάρκον, κεφάλαιο η΄, στίχοι 34-38. Αν προσέξουμε βαθιά τα λόγια του ίδιου του Χριστού, θα διαπιστώσουμε πως μάς καλεί σε έναν επαναστατικό τρόπο ύπαρξης, ο οποίος περνά αναπόφευκτα μέσα από τον Σταυρό και την αγάπη.
Ο Χριστός απευθύνει μία πρόσκληση που σοκάρει την λογική του κόσμου: «Όποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει τον σταυρό του και ας με ακολουθεί». Τι σημαίνει όμως, στην καθημερινότητά μας, αυτό το «απαρνησάσθω εαυτόν»; Δεν πρόκειται για μία ηθικιστική απαίτηση υποτίμησης του εαυτού μας, ούτε για μία πρόσκληση σε μία στείρα δυστυχία. Σημαίνει κάτι πολύ πιο βαθύ: να μετακινήσουμε το κέντρο της ύπαρξής μας. Να βγούμε από το απομονωμένο, εγωιστικό «εγώ» μας, που ζητά επίμονα την αυτοπροβολή και την απόλυτη ασφάλεια και να τοποθετήσουμε στο κέντρο τον Κύριο.
Εδώ κρύβεται το μεγάλο παράδοξο του Ευαγγελίου: «Όποιος θέλει να σώσει την ζωή του, θα την χάσει· όποιος όμως χάσει την ζωή του εξαιτίας μου και εξαιτίας του ευαγγελίου, αυτός θα την σώσει». Ο κόσμος μάς ωθεί να κρατήσουμε την ζωή μας σφιχτά για τον εαυτό μας, να αποφύγουμε κάθε πόνο, κάθε θυσία, κάθε δέσμευση. Όμως, η πνευματική πραγματικότητα αποκαλύπτει πως όταν προσπαθούμε να «σώσουμε» την ζωή μας με εγωιστικό τρόπο, καταλήγουμε να απομονωνόμαστε, να σκληραίνουμε και τελικά να χάνουμε την ικανότητα να αγαπάμε.
Η ζωή αποκτά αυθεντικό νόημα μόνο όταν δίνεται. Όπως ο σπόρος του σιταριού πρέπει να πέσει στην γη και να πεθάνει για να φέρει καρπό, έτσι και ο άνθρωπος ωριμάζει και ανασταίνεται μόνο όταν προσφέρει τον εαυτό του για χάρη του Ευαγγελίου. Το να χάσει κανείς την ζωή του δεν αποτελεί καταστροφή, αλλά μία αναγκαία έξοδο από την φυλακή του εγωισμού και την εκμάθηση της τέχνης του ζην, όπου η ανθρώπινη ύπαρξη λυτρώνεται μόνο όταν προσφέρεται θυσιαστικά.
Ο Χριστός μάς ρωτά ευθέως: «Τι ωφελεί τον άνθρωπο να κερδίσει τον κόσμο όλο, αν χάσει την ψυχή του;». Καμία επίγεια επιτυχία, κανένας πλούτος και καμία κοινωνική αναγνώριση δεν μπορούν να γεμίσουν το υπαρξιακό κενό, αν η ψυχή έχει αποκοπεί από την πηγή της Ζωής.
Ο Σταυρός που καλούμαστε να σηκώσουμε δεν είναι μία τιμωρία, ούτε ένα τυφλό πεπρωμένο. Είναι το εργαλείο της ελευθερίας μας, ένα φωτεινό μονοπάτι αγάπης, μέσα από το οποίο μαθαίνουμε να αγαπάμε θυσιαστικά, βαδίζοντας στα ίχνη του Διδασκάλου μακριά από εγωιστικές ασφάλειες. Δεν πρόκειται για μία αφηρημένη ιδέα, αλλά για την προσωπική βεβαιότητα πως ο Θεός μάς αγάπησε πρώτος τόσο ρεαλιστικά, ώστε να παραδώσει τον Εαυτό του για εμάς πάνω στον δικό Του Σταυρό. Στο τέλος της περικοπής, ο Χριστός μάς προειδοποιεί για τον κίνδυνο να ντραπούμε Εκείνον και τα λόγια Του μέσα σε μία γενεά που αναζητά εύκολες αλήθειες. Η χριστιανική πίστη απαιτεί θάρρος. Ας μην ντραπούμε, λοιπόν, τον Σταυρό Του στον σύγχρονο κόσμο. Ας Τον εμπιστευτούμε, ας αφήσουμε πίσω τις εγωιστικές μας ασφάλειες και ας Τον ακολουθήσουμε με όλη μας την καρδιά, για να βρούμε την αληθινή, αιώνια ζωή.
ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ Φ.Ν.Θ. αρχιμανδρίτης Ευάγγελος Υφαντίδης
