Ένα θαύμα, από τα πολλά που επετέλεσε ο Χριστός, περιγράφει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος. Μετά το θαύμα του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων, ο Κύριός μας έδωσε εντολή στους μαθητές του «εμβήναι εις το πλοίον» και να μεταβούν στην απέναντι όχθη της λίμνης Γαλιλαίας. Αφού απέλυσε τους όχλους, ένιωσε την ανάγκη να προσευχηθεί. Το πλήθος των ανθρώπων που άκουσε την διδασκαλία του, πλήρες πνευματικής και υλικής τροφής, επέστρεψε στην καθημερινότητά του, οι μαθητές εκτέλεσαν την εντολή του και ο Ίδιος πορεύθηκε σε τόπο απομονωμένο για να προσευχηθεί.
Ο Κύριος, θέλοντας να δοκιμάσει τους μαθητές του στην πίστη, στην υπομονή και στην καρτερία, επέτρεψε να συμβεί μεγάλη ταραχή στην λίμνη όπου ταξίδευε το πλοιάριό τους, με σφοδρούς ανέμους και σάλο κυμάτων, ώστε αυτό να κινδυνεύει να καταποντισθεί. Η ανθρώπινη αδυναμία ήταν επόμενο να καταλάβει τους μαθητές, οι οποίοι έντρομοι βίωναν το φυσικό φαινόμενο. Ακολούθως, άλλος τρόμος μεγαλύτερος τους κατέλαβε, όταν αντίκρισαν μία μορφή να περπατά πάνω στα κύματα. Ήταν δε τόση η ταραχή τους, που είπαν: «φάντασμα εστί και από του φόβου έκραξαν». Εκείνη την στιγμή, ο Χριστός φανερώνει την παρουσία του λέγοντάς τους: «Θαρσείτε, εγώ ειμί• μή φοβείσθε».
Αυτός ο θεϊκός λόγος έρχεται να απαλλάξει τον άνθρωπο από το αίσθημα του φόβου και τις συνέπειές του. Απευθυνόμενος στους μαθητές του, απευθύνεται συγχρόνως και στον καθένα από εμάς, δηλώνοντάς μας ότι Αυτός είναι πάντοτε μαζί μας. Η φράση του Χριστού «εγώ ειμί, μή φοβείσθε», είναι μία υπόσχεσή του σε κάθε πιστό μέλος της Εκκλησίας του, ότι σε κάθε πρόβλημα, σε κάθε δοκιμασία, ή περιπέτεια, σε κάθε δυσκολία του επίγειου βίου μας, αυτός είναι πάντοτε δίπλα μας. Όπως φέρθηκε στους μαθητές Του, που τους δοκίμασε αφήνοντάς τους να ταλαιπωρούνται όλη νύχτα και να κινδυνεύουν, κατά τον ίδιο τρόπο δοκιμάζει κι εμάς με τα «κύματα» και τους «εναντίους ανέμους» που κατά καιρούς αντιμετωπίζουμε. Και όπως έσωσε τους μαθητές του, κατά τον ίδιο τρόπο, με την άπειρη αγάπη του για την κορωνίδα της δημιουργίας Του, τον άνθρωπο, θα μας λυτρώσει από κάθε κακό. Επειδή μέσα από τις δοκιμασίες και τις δυσκολίες που ο Ίδιος επιτρέπει να μας ταλανίζουν, Τον αναζητούμε περισσότερο και χαλυβδώνεται η πίστη μας.
Στην ίδια ευαγγελική περικοπή υπάρχει και μία άλλη εντολή που απευθύνεται στους μαθητές Του και κατ’ επέκταση και σε όλους εμάς. Λέει στους μαθητές: «θαρσείτε». Στον Χριστιανό δεν ταιριάζει η αποθάρρυνση και η δειλία. Όποιος αποθαρρύνεται εξαιτίας οποιουδήποτε λόγου και γεγονότος, υποτιμά τον εαυτό του και τον περιφρονεί. Αρνείται την δύναμη και την παρουσία του Θεού στην ζωή του. Απορρίπτει την Θεία Πρόνοια. Γίνεται άθυρμα στα χέρια του Πονηρού και γεύεται όλες τις ολέθριες συνέπειες που θα επιφέρει η συμπεριφορά του.
Στην δοκιμασία που ο Κύριος επέτρεψε να βιώσουν οι μαθητές Του, όπως την περιγράφει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος, αναδεικνύεται και μία άλλη ανθρώπινη αδυναμία, αυτή της ολιγοπιστίας. Ο ένας εκ των δύο πρωτοκορυφαίων Αποστόλων, ο Πέτρος, για να πειστεί ότι ήταν ο ίδιος ο Χριστός, Του ζήτησε να κινηθεί κι αυτός επί των κυμάτων. Ο Χριστός τον καλεί και ο μαθητής «περιεπάτησεν επί τα ύδατα».
Όμως, τον κυριεύει η ανθρώπινη αδυναμία και λυγίζει από την ολιγοπιστία. Την δύσκολη στιγμή φωνάζει: «Κύριε, σώσόν με». Ο Χριστός ψέγει την ολιγοπιστία του, τείνει το χέρι του και τον σώζει. Το ίδιο επαναλαμβάνει σε όλους μας και σε όλη την ζωή μας. Μας δίνει το χέρι Του, για να του προσφέρουμε το δικό μας. Για να βρούμε την σωτηρία μας.
ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ Φ.Ν.Θ., ιερεύς Μιχαήλ Κωνσταντινίδης
