Την Παρασκευή 8 Μαΐου 2026, στο δημοτικό θέατρο «Αντιγόνη Βαλάκου», θα παρουσιαστεί το θεατρικό έργο «Τρεις αδερφές (θα έρθουν καλύτερες μέρες)». Στην καλλιτεχνική ομάδα της παράστασης συμμετέχουν τρεις γυναίκες δημιουργοί, με καταγωγή από την Καβάλα και την Θάσο. Η Καβαλιώτισσα ηθοποιός, Δανάη-Αρσενία Φιλίδου και η Θάσια Υψιπύλη Σοφιά, που ενσαρκώνουν δύο από τις αδελφές και η Άννα Φιλίδου, ως συνεργάτρια σκηνοθέτρια. Η Δανάη-Αρσενία Φιλίδου αναμετριέται για πρώτη φορά με την συγγραφή και ανταποκρίθηκε σε μία σύντομη συνέντευξη στον «Καθημερινό Τύπο».
Ερ. Επιλέξατε την Κεφαλονιά, αν δεν κάνω λάθος, να παρουσιάσετε πρώτη φορά το θεατρικό έργο. Είναι «τεχνικός» ο λόγος, που η «πρεμιέρα» δεν έγινε στην Αθήνα;
Δ.Φ. Η παράσταση πρωτοπαρουσιάστηκε στο πλαίσιο του προγράμματος «Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός». Μας ανατέθηκε ως χώρος το Κάστρο του Αγίου Γεωργίου στην Κεφαλονιά. Εμείς, θέλοντας να εντάξουμε την επιστροφή των ηρωίδων σε μία επαρχιακή πόλη, αποφασίσαμε πως το έργο μας θα διαδραματίζεται στο πατρικό τους σπίτι που βρίσκεται στο Αργοστόλι.
Ερ. «Οι τρεις αδελφές» είναι ένα έργο του «κλασικού» θεατρικού ρεπερτορίου. Παρουσιάστηκε, πρώτη φορά, στις αρχές του 20ου αιώνα. Γιατί ένα τέτοιο έργο έχει ενδιαφέρον και γίνεται η «έμπνευση» σε νέους δημιουργούς, για να «στήσουν» μία σύγχρονη παραγωγή; Δεν υπάρχουν «ιστορίες», για να εμπνεύσουν τους σημερινούς συγγραφείς θεατρικών έργων;
Δ.Φ. Όπως λέει και η ηρωίδα μας, η Όλγα, «το κλασικό είναι πάντα διαχρονικό» και τα θέματα που διαπραγματεύεται, άλλωστε, το έργο μας, ταλανίζουν ακόμα και σήμερα. Πάντα θα υπάρχει στο μυαλό μας ένας εξιδανικευμένος τόπος, όπου θα νομίζουμε ότι εκεί όλα θα είναι καλύτερα. Είτε τον ονομάσουμε Μόσχα, είτε Αρκαδία, είτε Αθήνα, το αίσθημα παραμένει το ίδιο. Θα ήθελα να αναφέρω σε αυτό το σημείο, πως το κείμενο το έχουμε γράψει εκ νέου με την Ειρήνη Λαμπρινοπούλου εμπνεόμενες από τον Τσέχωφ. Έχουμε κρατήσει τους βασικούς άξονες της κάθε πράξης, αλλά οι ιστορίες αυτών των γυναικών εμπεριέχουν τις δικές μας ζωές.
Ερ. Διάβασα ότι: «Το έργο προσπαθεί να φωτίσει τις ανησυχίες μιας νέας γενιάς, που κατοικεί σε μεγάλα αστικά κέντρα, εργάζεται πολύ, ψάχνει τον έρωτα και εντέλει αναζητά διαρκώς μία Μόσχα, για να μπορέσει να υπάρξει». Ποια είναι η «Μόσχα» που αναζητούν οι (τρεις) γυναίκες της παράστασης, στον χώρο του θεάτρου και στην προσωπική ζωή τους;
Δ.Φ. Ίσως η Μόσχα των δικών μας τριών αδερφών είναι ένας «μη τόπος», όπου θα μπορούν, παρόλα τα οικογενειακά τραύματα που κουβαλούν, να ζήσουν κοντά η μία στην άλλη.
Ερ. Πως «έδεσαν» οι ηθοποιοί και οι υπόλοιποι συντελεστές στην συγκεκριμένη παραγωγή; Έχετε προηγούμενη επαγγελματική συνεργασία, προσωπική γνωριμία, ή και τα δύο μαζί;
Δ.Φ. Αυτή η παράσταση είναι αποτέλεσμα φίλων. Μας έχει ενώσει το κοινό όραμα και οι κοινές πεποιθήσεις. Με την Ειρήνη Λαμπρινοπούλου, την Μαριαλένα Ηλία και την Υψιπύλη Σοφιά, ήμασταν συμμαθήτριες στην σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Έχουμε ήδη αρκετά χρόνια κοινής πορείας. Βοηθός σκηνοθέτριας είναι η αδερφή μου, η Άννα Φιλίδου, ακούω πάντα την σκηνοθετική της ματιά πάνω στα πράγματα. Την μουσική την έχει γράψει ο Δημήτρης Λώλης, που τον ξέρω και τον θαυμάζω πολλά χρόνια. Τα σκηνικά τα έχει φτιάξει ο Βασίλης Αποστολάτος, που η φιλία μας είναι κεραυνοβόλος έρωτας. Με όλους έχω ξανασυνεργαστεί στο παρελθόν, αλλά τώρα νιώθω ευγνώμων που τους ξανά συναντάω όλους μαζί. Νιώθω πως έχω μαζί μου μία ομάδα «που δεν χάνει» κι αυτό το αίσθημα, του να κερδίζει η ομάδα σου, είναι ανεπανάληπτο, ό,τι κι αν λέμε. Όπως μου έχει πει και κάποιος «είναι ωραίο να ξέρεις πως η ομάδα σου κερδίζει κι όταν λείπεις».
Ερ. Μετά από την Καβάλα, που θα ταξιδέψει η θεατρική παραγωγή σας;
Δ.Φ. Αυτόν τον καιρό παίζουμε την παράσταση στο ΠΛΥΦΑ στην Αθήνα, κάθε Δευτέρα και Τρίτη.
Το έργο θα παιχτεί στην Καβάλα την Παρασκευή 8, το Σάββατο 9 και την Κυριακή 10 Μαΐου 2026.
