Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας συνεχίζει το ίδιο «βιολί» με το έργο της αποθήκευσης διοξειδίου του άνθρακα στο πεδίο «Πρίνος» στον κόλπο της Καβάλας. Δημιουργεί μία στρεβλή εικόνα, σύγχυση και καταφεύγει σε αναλήθειες και πλαστές εντυπώσεις, με σαφή στόχο να επηρεάσει αρνητικά την τοπική κοινωνία απέναντι σε ένα έργο, το οποίο είναι, καλώς, ή κακώς, η λύση σήμερα για την διαχείριση του διοξειδίου του άνθρακα που «παράγουν» οι βιομηχανίες και γενικότερα οι ανθρώπινες δραστηριότητες.
Ο περιφερειακός σύμβουλος της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης και επικεφαλής της παράταξης «Λαϊκή Συσπείρωση», Διονύσης Κλάδης, απέστειλε το ακόλουθο δελτίο Τύπου: «Η έγκριση των περιβαλλοντικών όρων από την επιτροπή περιβάλλοντος του περιφερειακού συμβουλίου Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης, για το έργο της αποθήκευσης διοξειδίου του άνθρακα στον «Πρίνο», αποτελεί ένα ακόμα βήμα για την προώθηση των συμφερόντων των επιχειρηματικών ομίλων, της «Ενεργειακής» των ομαδικών απολύσεων και των ρυπογόνων βιομηχανιών, για τις οποίες το κόστος της αποθήκευσης διοξειδίου του άνθρακα θα είναι μικρότερο από τα σημερινά πρόστιμα. Η στάση της περιφερειακής Αρχής ήταν προδιαγεγραμμένη, αφού εδώ και καιρό προσπαθούσε να κερδίσει χρόνο βλέποντας τις δικαιολογημένες αντιδράσεις του λαού της περιοχής, τα μεγαλειώδη συλλαλητήρια που διοργάνωσαν σωματεία και σύλλογοι Καβάλας και Θάσου. Αυτό ήταν ξεκάθαρο και από την στάση της στην ενημέρωση του περιφερειακού συμβουλίου από το Υπουργείο.
Σήμερα συνεχίζει να κρύβεται, για να αποφύγει το πολιτικό κόστος αποσύροντας τους Καβαλιώτες περιφερειακούς συμβούλους και αντικαθιστώντας τους στην συζήτηση στην αρμόδια επιτροπή. Ταυτόχρονα, κρύβεται πίσω από γραφειοκρατικά και άλλα προσχήματα. Οι ισχυρισμοί ότι «το έργο έχει ήδη λάβει έγκριση από το Υπουργείο» και επομένως η επιτροπή περιβάλλοντος της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης ασχολήθηκε με το θέμα μόνο σε «τεχνικό επίπεδο», δηλαδή με την «τροποποίηση των τεχνικών όρων μιας ήδη εγκεκριμένης επένδυσης», όπως επίσης η επίκληση προηγούμενων αποφάσεων του ΟΦΥΠΕΚΑ, που «έχει αποδείξει στην πράξη ότι δεν διστάζει να μπλοκάρει έργα όταν διαπιστώνονται περιβαλλοντικοί κίνδυνοι», είναι αστείοι!
Αν ίσχυε το πρώτο επιχείρημα, τότε δεν θα υπήρχε αντικείμενο συνεδρίασης και απόφασης. Όσο για το δεύτερο επιχείρημα, η διοίκηση κάνει πως ξεχνά πως όλες οι περίφημες «ανεξάρτητες Αρχές» λειτουργούν μέσα στο νομοθετικό και θεσμικό πλαίσιο των κυβερνήσεων και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο καθορίζεται από τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων. Μάλιστα, με το νέο σχέδιο νόμου για το «Κοινωνικό Κλιματικό Ταμείο Εκσυγχρονισμού», που έφερε στην Βουλή αυτές τις μέρες η κυβέρνηση, προωθείται πιο αποφασιστικά η καταστροφική για το περιβάλλον και τα λαϊκά στρώματα «πράσινη» μετάβαση και μετακυλίεται το τεράστιο κόστος της στους πιο ευάλωτους.
Σε αυτή την στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την αμαρτωλή «πράσινη μετάβαση», εντάσσεται και το έργο αποθήκευσης διοξειδίου του άνθρακα. Για αυτό χρηματοδοτείται με εκατομμύρια από κοινοτικούς πόρους, από τις τσέπες δηλαδή των λαών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την ώρα που «λεφτόδεντρα δεν υπάρχουν» για τα αντιπλημμυρικά έργα, για τις ανάγκες του λαού, για την ανακούφισή του από την εντεινόμενη ακρίβεια σε τρόφιμα και ενέργεια. Στρατηγική που υλοποιούν διαχρονικά στην χώρα μας οι κυβερνήσεις Νέας Δημοκρατίας, ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ΣΥ.ΡΙΖ.Α., η οποία εκτίναξε τις τιμές της ενέργειας για τα λαϊκά νοικοκυριά, σε συνδυασμό με το χρηματιστήριο ενέργειας, την ιδιωτικοποίηση της Δ.Ε.Η., την απεξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο για χάρη του πανάκριβου αμερικάνικου L.N.G.
Για αυτό αποτελεί μεγάλη υποκρισία να καμώνονται κάποιοι ότι βρίσκονται στο πλευρό του λαού της Καβάλας και της Θάσου, που καθολικά εναντιώνεται στο έργο και ταυτόχρονα να πίνουν νερό στο όνομα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της «πράσινης» μετάβασης. Η στάση «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ», αφορά την ταύτισή τους με τα συμφέροντα του τουριστικού κεφαλαίου της περιοχής που αντιδρά στην επένδυση. Η γνήσια, όμως, λαϊκή αντίθεση δεν έχει σχέση με τις ψευδεπίγραφες «ευαισθησίες» αυτών που πακτώνουν παραλίες, καταπατούν αιγιαλούς και ακτογραμμή, μην αφήνοντας σπιθαμή ελεύθερης πρόσβασης για τον λαό. Που εντατικοποιούν την εργασία μέχρι φυσικής εξάντλησης των εργαζομένων του κλάδου. Αυτών που αφήνουν τις υποδομές να ρημάζουν (οδικό δίκτυο, ύδρευση κ.λπ.), που εμπορευματοποιούν παραλίες και «φιλέτα» γης, που προωθούν την άναρχη και χωρίς τέλος λατομική δραστηριότητα. Για αυτό είναι ανάγκη ο λαός να βάλει στο περιθώριο κάθε είδους «τροχονόμους» επιχειρηματικών συμφερόντων και να δυναμώσει τον αγώνα για να μπει φρένο σε μία επένδυση, που υποθηκεύει την υγεία του, το μέλλον το δικό του και των παιδιών του για λογαριασμό των κερδών των λίγων. Το σύνθημα, που γεννήθηκε στις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις για το έγκλημα των Τεμπών, «ή τα κέρδη τους, ή οι ζωές μας», αφορά και αυτόν τον αγώνα».
