Όταν ρωτήθηκε κάποτε ένας γέροντας από το Άγιον Όρος, εάν επιτρέπεται ο μοναχός να γράφει κηρύγματα, απάντησε ότι ο μοναχός δεν γράφει κηρύγματα, αλλά βιώματα. Κι αλλοίμονο αν ο μοναχός δεν έχει βιώματα. Αυτό που καλείται, δηλαδή, να μεταδώσει στον οποιοδήποτε τον συναναστραφεί, πρέπει να ταυτίζεται με αυτό που βιώνει στην καθημερινότητά του, δηλαδή την επαφή του με τον Θεό.
Ο απόστολος Παύλος όταν γράφει τις επιστολές του, απευθυνόμενος στους πιστούς χριστιανούς, κλαίει, πονάει, προσεύχεται, γιατί βιώνει καθημερινά την χάρη του Θεού και βιωματικά πάντα γράφει και μιλάει και γι’ αυτό τον λόγο αυτό που γράφει έχει ζωή. Στο δεύτερο κεφάλαιο της προς Γαλάτας επιστολή γράφει: «ζω με την έμπνευση και την κυριαρχία της πίστεως στον Υιό του Θεού, ο οποίος με αγάπησε και παρέδωσε τον Εαυτό του για την σωτηρία μου». Είναι συγκλονιστικό να θεωρείται δεδομένη η θεϊκή αγάπη για τον άνθρωπο και την σωτηρία του, χωρίς να απαιτείται υποχρεωτικά, αλλά ελεύθερα η οφειλή από τον άνθρωπο να ανταποκριθεί σε αυτό το δεδομένο. Είμαστε μοναδικές προσωπικότητες ανά τους αιώνες και για αυτή την μοναδική προσωπικότητα, ο Χριστός γίνεται θυσία για τον καθένα ξεχωριστά.
Μετέχει ο απόστολος Παύλος σε αυτή την θυσία. Την αισθάνεται, την βλέπει, την βιώνει και προσπαθεί με κάθε τρόπο να προσθέσει τον καθένα μας μέσα σε αυτή την θαυμαστή κατάσταση. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, γράφει ότι: «ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῆ δέ ἐν ἐμοί Χριστός».
Όταν ζει ο Χριστός μέσα στον άνθρωπο, ο άνθρωπος γίνεται «χριστοφόρος». Όλες οι αισθήσεις, ο νους, η καρδιά, σκέψεις και κινήσεις αρχίζουν και καταλήγουν στον Χριστό. Ας ανταποκριθούμε στο κάλεσμα του αποστόλου Παύλου να γίνουμε κι εμείς χριστοφόροι. Να αφήσουμε πίσω μας πάθη, κακίες, αμαρτωλές συνήθειες και εγωισμούς. Ας αφήσουμε πίσω τον παλαιό μας εαυτό και ας ανακαινιστούμε από την χάρη του Θεού. Να σταυρώσουμε τα πάθη μας, να βιώσουμε από αυτή την ζωή τις ευεργεσίες της δωρεάς του αγίου Πνεύματος, ώστε να ζήσουμε αιώνια μαζί με τον Χριστό.
ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ Φ.Ν.Θ., αρχιμανδρίτης Χερουβείμ Γούπας
