Οι καθολικές επιστολές του Πέτρου προσδίδουν μία ορθόδοξη και οικουμενική προοπτική στο σώμα της Εκκλησίας και εισάγουν τον χαρακτήρα ενός παγκοσμίου χριστιανικού αγγέλματος προς επίτευξη της ενότητας αυτής και αποκατάσταση της αληθείας. Το περιεχόμενο αυτών απευθύνονταν στο σύνολο της Εκκλησιαστικής κοινότητας, ως μία έκφραση διδαχής και καθοδηγήσεως του ποιμνίου αυτής.

Στο ανάγνωσμα της Κυριακής, απόσπασμα από τη Β΄ Καθολική Επιστολή του Πέτρου, σκιαγραφείται η έννοια του Αποστολικού καθήκοντος, το οποίο μετουσιώνεται στην επίγεια εν Χριστώ Εκκλησία ως παρότρυνση και ενίσχυση στον άνθρωπο, που προσκαλείται σε μία νέα ζωή ανεμπόδιστα και ελεύθερα να μαρτυρήσει περί της αληθείας. Για τον Πέτρο, η νέα αυτή ζωή και δημιουργία είναι η είσοδος στην αιώνια βασιλεία του Θεού, στην οποία ο μετέχων, αφού επιτύχει την προσωπική του κάθαρση, αγιάζεται και θεώνεται εκ του Θαβωρίου Φωτός.

Με την κένωση του Υιού και Λόγου του Θεού, η εν Αυτώ ανακαίνιση και μεταμόρφωση του ανθρώπου καθιερώνεται ως σκοπός της επιγείου ζωής. Ο Πέτρος παροτρύνει τους Ιουδαίους και του Εθνικούς να μην παρεκκλίνουν της ορθής πίστεως, έχοντας πλήρη επίγνωση ως αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας της διδασκαλίας του Θεανθρώπου. Η νέα πραγματικότητα, η καινή κτίση, προϋποθέτει στον άνθρωπο τον απεγκλωβισμό από την εσωστρέφεια και ατομικότητά του, διαμορφώνοντας μία οριζόντια αγαπητική σχέση με τους συνανθρώπους του και ταυτόχρονα, μία κατακόρυφη βιωματική προσωπική δέσμευση με τον Θεό ως μέτοχος των ακτίστων ενεργειών Του.

Κατά τον Γ. Φλορόφσκυ, η Εκκλησία εκφράζουσα την ελευθερία, καθίσταται το δημιουργημένο ομοίωμα της θείας τελειότητας. Αυτή η αποτυπωμένη κοινωνία αγάπης των μελών της ομοιάζει με τη θεία ενότητα της Αγίας Τριάδας. Η σχέση Θεού και ανθρώπου στηρίζεται και θεμελιώνεται στην αλήθεια, η οποία είναι ο ίδιος ο Χριστός, η Κεφαλή της Εκκλησίας. Ο Απόστολος Πέτρος υπομνηματίζει το καθήκον του Χριστιανού να διατηρήσει ανόθευτη και απαραχάρακτη την αλήθεια, η οποία σαρκώθηκε στο πρόσωπο του Υιού και Λόγου του Θεού, με σκοπό να ενώσει θεότητα και ανθρωπότητα.

Στο σώμα της Εκκλησίας, που είναι ο αλάθητος φορέας της αληθείας, βιώνεται αδιαλείπτως το γεγονός της εν τω Θαβωρίω Όρει Μεταμορφώσεως και μέσα στη συνάφεια αυτού του γεγονότος επιτελείται το χαρισματικό γεγονός της εν αγάπη κοινωνίας των μελών. Κατά τον Άγιο Περγάμου Ιωάννη Ζηζιούλα, η αποστολή της Εκκλησίας είναι μία ζωντανή παρουσία στον κόσμο, εξαγιαστική και μεταμορφωτική, με εσχατολογική προοπτική και χριστοκεντρική αναφορά.

Η μεταμόρφωση του ανθρώπου, ως μέλους της ζωντανής Εκκλησίας, προϋποθέτει την αυταπάρνησή του για την είσοδό του στην καθολικότητα της Εκκλησίας. Η απόρριψη όμως και άρνηση του ίδιου του εαυτού του, δεν σημαίνει ότι πρέπει να διαγραφεί η προσωπικότητά του. Η έννοια της καθολικότητας δεν ταυτίζεται με τη συλλογικότητα. Απεναντίας, η αυταπάρνηση διευρύνει το πεδίο της προσωπικότητος του ανθρώπου. Η καθολικότητα και η μεταμόρφωση συνδεδεμένες εκφράζουν την πνευματική πληρότητα της Εκκλησίας. Η αυτοικανοποίηση, η αυτάρκεια και η οχύρωση του ανθρώπου δεν έχουν θέση στην Εκκλησία, διότι αποτρέπουν την καθολική μεταμόρφωση της προσωπικότητός του, που είναι και ο σκοπός του.

Ο Χριστός είναι η πηγή της δυνάμεως και ισχύος του ανθρώπου στον κόσμο της αβεβαιότητας και της αστάθειας και επ’ ονοματί Του εκφράζεται η Ορθόδοξη αυτοσυνειδησία της Εκκλησίας. Ο Λόγος του Αποστόλου Πέτρου συγχρονοποιείται σήμερα όχι μόνο ως προσωπική ομολογία , αλλά και ως μαρτυρία της Εκκλησίας. Αγγίζει τις καρδιές των πιστών και προσκαλεί τον άνθρωπο να γευθεί τη νέα δημιουργία, που είναι μία ζωή πλημμυρισμένη από τη χάρη και απαλλαγμένη από τη φθορά και την αμαρτία. Η Εκκλησία συνεχίζει, διά των ποιμένων της, το μεταμορφωτικό της έργο, ενσαρκώνει τη φωτεινή χριστιανική οικουμενικότητα, σεβόμενη την ετερότητα των πολιτισμών και αποβάλλει την εσωστρέφειά της έχοντας δημιουργική δράση στην επίτευξη της ενότητας και της καταλλαγής.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ Φ.Ν.Θ.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Please enter your comment!
Please enter your name here