«Donna Abbandonata» ή πολύ με στεναχωρήσατε κ. Γκόνη μου….

0

…που η παραλογή του νεκρού αδερφού ήρθε μέσα στο κατακαλόκαιρο σα θέατρο δωματίου στο «Αντιγόνη Βαλάκου» κι έκαμε τη θέση μου υπερβολικά δύσκολη. Επειδή έπρεπε να υποφέρω τους αναστεναγμούς τού από πίσω μου, βαθύτατοι ομολογουμένως, ενώ η «Αρετή» της Γλυκερίας Μπασδέκη είχε σάρκα και οστά και φωνή και κίνηση και διαδρομές από την Παναγούδα στη Νέα Πέραμο και δεν μπορούσε να καταλάβει ούτε αυτός ούτε κάμποσοι άλλοι δώθε-κείθε ότι στη σκηνή η Ελένη Ουζουνίδου κεντούσε ψιλοβελονιά τον ρόλο μέσα σ’ ένα σουρεαλιστικό σκηνικό, πότε «τρελή κι αλλοπαρμένη με τον Γιώργο Χειμωνά μαγεμένη» και πότε «ειδικό» παιδί, ανήμπορο να λογικευθεί, έρμαιο των εμμονών του και της γοητευτικής φαντασίας της Γλυκερίας Μπασδέκη, που αναποδογύρισε το δημοτικό αριστούργημα και έδωσε ,κατά παραγγελία μάλιστα, μιαν αλλιώτικη, μοναδική παραλλαγή, εμπνευσμένη από τις ιδιότητες του Καβαλιώτη στην καταγωγή Γιώργου Χειμωνά. Λογοτέχνης, ψυχίατρος, ωραίος άνδρας!

Αυτή η παράσταση έπρεπε νʼ ανεβεί στο κρύο κι ας μιλούσε για καλοκαιρινές παραλίες κι ας τσαλαβουτούσε στα νερά της Περάμου η «Αρετή» και, οπωσδήποτε, με την ένδειξη «ακατάλληλο» σε ανυπόμονους. Τουλάχιστον. Επειδή η «Κυβέλη» του Χειμωνά, η «Κλάρα» του Βιζυηνού, ο «Τρελαντώνης» της Δέλτα, ακόμα κι η δασκάλα του τηλεοπτικού «Κολοκοτρωνιτσίου», απαιτούν υπομονή και προσοχή. Ύστερα έρχεται η μέθεξη. Καθώς ο θεατής βουλιάζει αργά-αργά μέσα στο παραλήρημα της παρατημένης, θυμωμένης, προδομένης, ανέραστης γυναίκας, σπάνε οι κυψελίδες, ρουφάνε την εικόνα και τα λόγια κι αρχίζει ένα πανηγύρι , ένας χορός συναισθημάτων και θέλει να πάει νʼ αγκαλιάσει την έρμη , την κακομοίρα την «Αρετή», που έχει μια κομμώτρια παρηγοριά, να πάει να της πει «δεν είσαι μόνη, εγώ είμαι και οι εννιά σου αδερφοί».

Μένει στην καρέκλα του και παρακολουθεί. Το δράμα και την αγωνία τής «abbandonata» να μείνει ζωντανή στην ιστορία κι όρθια στα μάτια μας. Ως το τέλος. Στην εντυπωσιακή ατμόσφαιρα Αλμοδόβαρ, μια έξυπνη ιδέα δημιούργησε κανάλι για να «περάσει» ο θεατής, που ξέρει να περπατά στα χαλίκια χωρίς να πληγώνεται, στην πεμπτουσία των λόγων αυτής της ποιήτριας-γυναίκας, που όταν την πρωτοδιάβασα ξαναζωντάνεψε η Μαλβίνα Κάραλη και ο πυκνός , αριστοτεχνικά δομημένος, ενίοτε σαρκαστικός, λόγος της .

Διάβασα συνεντεύξεις της κι υποκλίθηκα. Στην πολυπολιτισμική της κουλτούρα. «Οι εμμονές μου; ΄Ερση Σωτηροπούλου και Μαρία Μήτσορα στην πεζογραφία. Καθαρή ειδωλολατρία ή πρωτοχριστιανικό πάθος, το ίδιο είναι, Γιώργο. Η Τζένη Μαστοράκη, η συγχωρεμένη Νανά Ησαΐα στην ποίηση. Η Πλάτωνος στη μουσική. Καθαρός έρωτας-απʼ αυτούς που και στα λιοντάρια να σε ρίξουν εσύ εκεί, υπέρ πίστεως. Καρούζος, Χειμωνάς, Στεριάδης, Κακναβάτος-ανάβω κεράκια κανονικά, τους μνημονεύω τα ψυχοσάββατα ως συγγενείς… Και μαζί η Δανάη Στρατηγάκη στη Θεατρική εβδομάδα, τα άπαντα της Ισμήνης Καλέση, ο Αττίκ, η Μαρία Αλιφέρη, όλες οι εν εκστάσει Αγίες της Καθολικής Εκκλησίας, η ΄Αντζελα Δημητρίου, ο γεωπόνος Αλέξης από το Μεθοριακό σταθμό, όλα τα σήριαλ του Δαλιανίδη, η Βόρειος Κορέα, οι τερματοφύλακες Μύρτσος και Πλίτσης, ο τρελός Πιερό, ο Μιζογκούτσι, η Μαρία Πλυτά. Ένας φαινομενικά αλλόκοτος πλανήτης που διαμόρφωσε το βλέμμα μου».

Αυτή είναι η Γλυκερία Μπασδέκη. Και στην «Αρετή» της, που ερμήνευσε με τόση μαεστρία η σπουδαία Ελένη Ουζουνίδου, άλλοτε τραχιά, σαλεμένη, άλλοτε ευαίσθητη, ερωτοχτυπημένη, έδωσε όλα τα χρώματα και τα αρώματα μιας πολυδιάστατης οντότητας κι ας ήταν «λειψή». Πλάι της η εξαιρετική Μυρτώ Γκόνη. Όμορφη . Σα μοντέλο. Όπως ήθελε να είναι η Αρετή. Η ιδέα που έκανε ιδιαίτερη την παράσταση, η θέση των δυο γυναικών. Η κομμώτρια-Βάντα πλάτη στο κοινό, αιθέρια ύπαρξη αλλά κοινή θνητή, να δουλεύει τα ξένα μαλλιά επάνω της αντί στο κεφάλι της πελάτισσας- φίλης της. Μοναδικής της φίλης και στήριγμά της, αλλά με σαγηνευτικές κινήσεις πληθωρικού θηλυκού και λίγο πριν τον γκρεμό, φέρνει τη «σωτηρία» τής αλαφρόμυαλης, με ανταλλαγή των ρόλων. Απαγγέλλοντας σχεδόν όλο το δημοτικό τραγούδι «του νεκρού αδερφού», η Βάντα, ξέντυσε, ξέπλυνε με τη φροντίδα μάνας τη μέχρι κείνη τη στιγμή ξεχασμένη ηρωίδα, ενδύθηκε τα κουρέλια της και τής έδωσε τη λάμψη της, μετατρέποντάς την σε μια φιγούρα πληθωρική μεν κι απαστράπτουσα, φκιασιδωμένη δε. Βγαλμένη από σκηνή του Αλμοδόβαρ ως γυναίκα με τα ψηλά τακούνια, μια Rozzy de Palma που βρήκε την «Kika» της. Όχι, όμως, μόνη.

Η αγάπη ήρθε μέσα από το τραγούδι της Μίνας «You are my love» κι έκανε το θαύμα της. Τι σημασία αν ο τόπος της δράσης ήταν η Καβάλα. Θα μπορούσε άνετα να ήταν μια γωνιά στην άγνωστη ενδοχώρα της Ελλάδος. Ο Χειμωνάς ήταν οικουμενικός, έτσι κι αλλιώς. Αφήνω που η Λούλα Αναγνωστάκη ποτέ της δεν τη χώνεψε την πόλη μας.

Βρήκα την παράσταση αδικαιολόγητα πολυέξοδη. Κακώς ο σκηνοθέτης Θοδωρής Γκόνης έδωσε τόσα χρήματα σε μια ποιητική δουλειά, που χρειαζόταν μόνο τις δυο γυναίκες κι ένα άδειο κομμάτι μερικών τετραγωνικών μέτρων. Τα φώτα, τα ηχοχρώματα φωνής, οι στάσεις και οι κινήσεις της έξοχης Ελένης Ουζουνίδου κι η «θεά» κομμώτρια, έφταναν για την απογείωση. Α, ναι. Κι ο χώρος του «Αντιγόνη Βαλάκου» εναντίον τής προσπάθειας. Αυτό και το μεγάλο πλην τούτης της ενδιαφέρουσας παραγωγής του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας και της Δημωφέλειας.

Η ταυτότητα της παράστασης: Κείμενο: Γλυκερία Μπασδέκη

Σκηνοθεσία: Θοδωρής Γκόνης.

Σκηνικά – Κοστούμια: Ελένη Στρούλια

Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας

Βοηθός Σκηνοθέτη: Κατερίνα Συμεωνίδου

Παίζουν: Ελένη Ουζουνίδου, Μυρτώ Γκόνη.

Μέχρι 24 Αυγούστου στο «Αντιγόνη Βαλάκου».

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.