ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: Το φως του κόσμου

0

Στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής, ο Ευαγγελιστής Ιωάννης μας μιλάει για το θαύμα της θεραπείας ενός εκ γενετής τυφλού στην Ιερουσαλήμ. Πώς, δηλαδή, ο Κύριος έκανε με το πτύσμα του πηλό και με αυτόν επέχρισε τα μάτια του τυφλού, κατόπιν του είπε να πάει στην κολυμβήθρα, τη δεξαμενή του Σιλωάμ, να νιφτεί και ότι με το νίψιμο έγινε εντελώς καλά.

Κατ’ αρχάς, ας τονίσουμε το μοναδικό του θαύματος. Καθώς, σχολίασε ο θεραπευμένος τυφλός, από τότε που έγινε ο κόσμος, ποτέ άλλη φορά δεν ακούστηκε να ανοίξει κάποιος τα μάτια ενός από τη γέννησή του τυφλού. Και ο Κύριος με τον πηλό δημιούργησε στις κόγχες ό,τι έλλειπε, πράγμα που, καθώς λένε οι άγιοι Πατέρες, διδάσκει ότι αυτός ο Χριστός είναι που κατ’ αρχάς έπλασε από χώμα το σώμα του Αδάμ. Αυτός που άνοιξε τα μάτια του τυφλού, είναι ο δημιουργός του κόσμου.

Στη συνέχεια, ο Ευαγγελιστής διηγείται το πώς είδαν το θαύμα αυτό οι διάφοροι και τι στάση πήραν απέναντι σε αυτόν που έκανε το θαύμα, δηλαδή απέναντι στον Χριστό· ιδιαίτερα δε, τι αποτέλεσμα είχε το θαύμα στην ψυχή του πρώην τυφλού και στις ψυχές των Φαρισαίων. Και ο μεν τυφλός πίστεψε ότι, ο Χριστός είναι ο υιός του Θεού και τον προσκύνησε, οι δε Φαρισαίοι είπαν ότι ήταν αμαρτωλός και τον απέρριψαν. Ο Κύριος, σχολιάζοντας αυτή τη στάση των Φαρισαίων και του τυφλού, είπε: «Εις κρίμα εγώ εις τον κόσμον τούτον ήλθον, ίνα οι μη βλέποντες βλέπωσιν και οι βλέποντες τυφλοί γένωνται». Δηλαδή, οι Φαρισαίοι, επειδή απλώς ασχολούνταν με τον νόμο της Παλαιάς Διαθήκης, είχαν την εντύπωση ότι έβλεπαν, ότι αυτοί ήξεραν, δηλαδή είχαν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους, είχαν υπερηφάνεια και γι’ αυτό, τελικά, δεν είδαν και δεν αναγνώρισαν στο πρόσωπο του Ιησού τον Μεσσία, ενώ ο πρώην τυφλός, που ήταν ταπεινός, όχι μόνο μπόρεσε να θεραπευθεί σωματικώς, αλλά αξιώθηκε να θεραπευθεί και πνευματικώς, καθόσον αναγνώρισε στο πρόσωπο του Ιησού τον σωτήρα και λυτρωτή κι έτσι τον προσκύνησε.

Αλλά, μήπως τα ίδια δεν ισχύουν και για εμάς; Βέβαια, αν μας ρωτήσει κάποιος αν πιστεύουμε στον Χριστό, θα του πούμε, ίσως με κάποια έμφαση, ότι βεβαίως και πιστεύουμε, ότι είμαστε άνθρωποι της Εκκλησίας. Ναι, εξωτερικά, τυπικά έτσι είναι. Τι δείχνει, όμως, η πνευματική μας κατάσταση; Έχει θεραπευτεί και ζωοποιηθεί η ψυχή μας; Έχουμε μέσα μας τη χάρη του Θεού, όπως λένε οι πατέρες μας αισθητώς; Ενεργεί, δηλαδή, μέσα μας φανερά ο Θεός, πάσχουμε, όπως λέγεται, τα θεία, ή απλώς, έτσι ανθρώπινα, προσπαθούμε να κάνουμε κάτι από αυτά που θέλει ο Θεός; Έχουμε, π.χ., την αδιάλειπτη προσευχή; Προσεύχεται μέσα μας το άγιο Πνεύμα, ή απλώς εμείς προσπαθούμε να προσευχηθούμε;

Εάν ναι, έχει καλώς. Εάν όμως όχι, μήπως αυτό δείχνει ότι κι εμείς είμαστε αθεράπευτοι; Μήπως, ενώ είμαστε ακόμα τυφλοί, λέμε κι εμείς, όπως οι Φαρισαίοι, ότι βλέπουμε, ότι ξέρουμε, δηλαδή έχουμε υπερηφάνεια και γι’ αυτό μένουμε ακάθαρτοι και αφώτιστοι;

Ας αγαπήσουμε, λοιπόν, την ταπείνωση. Ας ζητάμε από τον Θεό μας ταπείνωση. Ας καλλιεργούμε ταπεινούς λογισμούς και προπαντός, ας ετοιμάζουμε τον εαυτό μας να δέχεται με υπομονή τους πειρασμούς που μας ταπεινώνουν, που εξαλείφουν την καλή ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας. Ας ζητούμε κι εμείς, όπως ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, «φώτισόν μου το σκότος», για να ανοίξει ο Χριστός, το Φως το Αληθινό και τα δικά μας πνευματικά μάτια κι έτσι φωτιζόμενοι να το βλέπουμε και βλέποντάς το, να τον δοξάζουμε, στον παρόντα και προπαντός στον μέλλοντα αιώνα.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ Φ.Ν.Θ., πρεσβύτερος Φίλιππος Απότας


ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.