Πλησιάζουμε προς το χαρμόσυνο και ελπιδοφόρο γεγονός της γεννήσεως του Χριστού. Μέσα από την ασκητική διαδικασία της τεσσαρακονθημέρου νηστείας, την οποία διανύουμε, προετοιμαζόμαστε κατάλληλα ώστε με την ψυχή ευπρεπισμένη, ως οι ταπεινοί βοσκοί εκείνης της ξεχωριστής νύχτας, να ακούσουμε τον αγγελικό ύμνο, «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία».

Οφείλουμε ευγνωμοσύνη στον πανάγαθο Θεό, διότι με τη σάρκωση του υιού Του, αποδεικνύει πως, ως στοργικός Πατέρας, στέκεται πάντοτε δίπλα μας και κάθε φορά που παρασυρόμαστε από την αμαρτία και απομακρυνόμαστε από κοντά Του, μέσα από ένα μεγάλο γεγονός, μάς δείχνει το δρόμο της αρετής, αυτό το δρόμο που μας συμφιλιώνει μαζί Του και που οδηγεί κατευθείαν σε Εκείνον.

Μία έριδα μεταξύ Ιουδαίων και εθνικών της Εφέσου, οδηγεί τον απόστολο Παύλο να συντάξει την επιστολή του προς την Εκκλησία της Εφέσου. Υπενθυμίζει πως ο Χριστός, δια του σταυρικού Του θανάτου, κατέλυσε κάθε αιτία χωρισμού και έφερε την ενότητα και τη συμφιλίωση με τον Θεό. Και είναι αλήθεια, πως με το εκούσιο Πάθος Του, ο Κύριος Ιησούς Χριστός, αποκατέστησε την ειρήνη μεταξύ των ανθρώπων, αφού η αγάπη που δια του Πάθους Του δίδαξε, δεν αφήνει περιθώρια για την ανάπτυξη ερίδων και φιλονικιών.

Είναι ξεκάθαρος ο λόγος Του: «ου γαρ εισι δύο ή τρεις συνηγμένοι εις το εμὸν όνομα, εκεί ειμι εν μέσω αυτών» (Μτθ. 18-20). «Όπου δύο, ή τρεις, είναι συγκεντρωμένοι στο όνομά μου και δια σκοπόν σύμφωνον με το θέλημά μου, εκεί είμαι και εγώ εν μέσω αυτών». Και ίσως, λόγω της ολιγοπιστίας μας αναρωτηθούμε: «Και ποιο είναι το θέλημά Του; Και ποιος είναι αυτός;». Για να μας απαντήσει ο ίδιος: «Εγώ είμαι η αλήθεια και η οδός και η ζωή και το θέλημά μου είναι η άνευ όρων αγάπη προς το συνάνθρωπο και η ειρηνική συνύπαρξη μαζί του», καθώς λέγει προς τους μαθητές Του, λίγο προ του Πάθους Του: «Αυτὴν την εντολὴ σας δίνω, να αγαπάτε ο ένας τον άλλον» και: «Ειρήνη αφήνω σε εσάς, την ειρήνη τη δική μου δίνω σε σας».

Προετοιμάζει τους μαθητές Του για τον επερχόμενο χωρισμό, αφήνοντας τους ως ευχή και ευλογία, την εντολή της αγάπης, αλλά και την ειρήνη Του, γνωρίζοντάς τους ουσιαστικά πως έχοντας πάντοτε ειρηνική διάθεση, όπως Εκείνος, τότε πάντοτε θα βρίσκονται σε αυτή την πνευματική κατάσταση, των καθαρών λογισμών, της ησυχίας και της γαλήνης, κατά την οποία θα αισθάνονται την αγάπη Του, θα βιώνουν δηλαδή τη βασιλεία των ουρανών. Και οι μαθητές, που αγαπούσαν πραγματικά τον Ιησού Χριστό, έκαναν πράξη και τρόπο ζωής αυτό που τους ζήτησε. Και αυτή την πράξη τη δίδαξαν στους δικούς τους μαθητές κι έτσι στις επόμενες γενεές.

Μένει να διερωτηθούμε πλέον, εμείς οι σύγχρονοι χριστιανοί, έχουμε ένα τέτοιο τρόπο ζωής; Βιώνουμε τη βασιλεία του Θεού; Στην καρδιά μας φωλιάζει η αδιάκριτη και ανιδιοτελής αγάπη; Μας κυβερνά η ειρηνική διάθεση; Ή μήπως βρισκόμαστε σε πνευματική σύγχυση; Μήπως μας διακατέχει ο φόβος, η αγωνία, η αμφισβήτηση, η κακία, ο φθόνος, η έχθρα, το μίσος και όλα τα ενάντια στη φύση μας αισθήματα; Μήπως απομακρυνθήκαμε από τη μνήμη της πατρογονικής μας εστίας, του παραδείσου, παρασυρόμενοι από πάθη και αδυναμίες; Μήπως οι λογισμοί προκαλούν στην ψυχή μας ταραχή αντί για ηρεμία και γαλήνη; Μήπως εγκαταλείψαμε τον αγώνα για την απόκτηση των αιωνίων αγαθών και καθετί πρόσκαιρο και εφήμερο απέκτησε για εμάς αξία;

Εάν όλα αυτά μας συμβαίνουν, τότε άραγε πως μπορούμε να μιλούμε για Χριστό; Εφόσον δεν βιώνουμε Χριστό πως μπορούμε να τον γνωρίζουμε και να φέρουμε στοιχεία Του; Εάν η ειρήνη και η αγάπη δεν καθορίζουν τη ζωή, το λόγο και τις πράξεις μας, τότε γιατί αποζητούμε τον παράδεισο; Πως είναι δυνατό να είμαστε ήρεμοι, πράοι, κατά τη φύση μας όταν ζούμε αντίθετα από αυτή, δηλαδή άγρια, όπως τα θηρία; Κατά τον Ιωάννη Χρυσόστομο, όπως η ημερότητα είναι αντίθετη προς τη φύση του θηρίου, έτσι και η αγριότητα είναι αντίθετη προς τη φύση του ανθρώπου! Είναι ευκαιρία λοιπόν, η περίοδος αυτή της προετοιμασίας για το χαρμόσυνο γεγονός της γεννήσεως του θεανθρώπου, να αποτελέσει την αφετηρία προς το δρόμο της πνευματικής αναγεννήσεως και της επιστροφής μας στην «ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν», στην οικογένειά μας, ώστε να απολαμβάνουμε τα αγαθά της Θείας Χάριτος, ως οικιακοί του Θεού, τώρα και πάντοτε.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ Φ.Ν.Θ.

Πρεσβύτερος Παναγιώτης Τσακίρης


ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.