Ήδη, από την ίδρυση και τη ζωή της πρώτης Εκκλησίας, οι Απόστολοι καλούνται να αντιμετωπίσουν την εχθρότητα του θρησκευτικού κατεστημένου της εποχής εκείνης. Όχι μόνο των Γραμματέων και των Φαρισαίων, αλλά και της αίρεσης των Σαδδουκαίων, οι οποίοι, μάλιστα, δεν πίστευαν στην έγερση των νεκρών γι’ αυτό και η Ανάσταση του Χριστού αποτελεί γι’ αυτούς σκάνδαλο και μωρία. Προοίμιο, θα λέγαμε λοιπόν, των μεγάλων αγώνων και των διωγμών που ανέμεναν τη νεαρή Εκκλησία, αποτελεί το αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής.

Οι ποικίλοι διωγμοί που υφίσταται η Εκκλησία, ακόμα και στις ημέρες μας, αλλά και ο κάθε χριστιανός στην προσπάθεια τήρησης των εντολών του Θεού, είναι παρακαταθήκη και κληρονομιά της πίστεως μας από το ξεκίνημα της. Ο Χριστός δεν ψεύδεται, ούτε προσπαθεί με επίγειους παραδείσους να κάνει το ευαγγέλιο ελκυστικό. Αντίθετα, μιλάει για θλίψεις μέσα στον κόσμο και ότι δια πολλών πειρασμών και δοκιμασιών θα κερδίσουμε τη βασιλεία των ουρανών. Αλλού θα κηρύξει ότι είναι στενή η θύρα και γεμάτος δυσκολίες και ταλαιπωρίες ο δρόμος που οδηγεί στην αιώνια ζωή. Για να συμπληρώσει ο Απόστολος  Παύλος, ότι όσοι θέλουν να ζήσουν με ευσέβεια που διδάσκει και εμπνέει ο Χριστός θα υποστούν διωγμούς.

Το πολίτευμα της Εκκλησίας είναι σταυρικό. Στηρίζεται πάνω στον Σταυρό του Χριστού. Παρατηρώντας τον κανείς αντικρίζει ματωμένα χέρια και πόδια από καρφιά, λογχισμένη πλευρά και μαστιγωμένο σώμα. Και ο Χριστός μας παραγγέλνει: «δεν υπάρχει δούλος ανώτερος από τον Κύριο του. Αφού εμένα καταδίωξαν οι άνθρωποι του κόσμου τούτου θα καταδιώξουν κι εσάς». Είναι σαν να λέει ότι: «αφού Εμένα πρόκειται να βασανίσουν και να σταυρώσουν, την ίδια κατάληξη θα έχετε κι εσείς», όπως και την είχαν πολλοί από τους Αποστόλους. Και ο διωγμός αυτός συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Γονείς που μάχονται την πίστη και την ευσέβεια των παιδιών τους και αντίστροφα, για να βρούνε εφαρμογή τα προφητικά λόγια του Κυρίου: «και εχθροί του ανθρώπου οι οικιακοί αυτού».

Οι χριστιανοί, όμως, γνωρίζουμε ότι οι διωγμοί δεν μπορούν να βλάψουν την ψυχή μας, αλλά αντίθετα αποτελούν στεφάνια και μισθούς για την άλλη ζωή. Γι’ αυτό και ο απόστολος Παύλος στην προς Φιλιππισίους επιστολή γράφει ότι: «σε εσάς έχει δοθεί ως χάρισμα και δώρο να πάσχετε για το όνομα του Χριστού». Είναι για μας χάρισμα και  καύχημα να υποστούμε τους διωγμούς του Κυρίου και να μιμηθούμε, έστω και λιγάκι, την σταυρική Του θυσία. Γιατί κάθε δοκιμασία και διωγμός που επιτρέπει ο Θεός, μας οδηγεί πιο κοντά σ’ Εκείνον, προετοιμάζοντας μας για την αιώνια ζωή. Αυτό το γνώριζαν πολύ καλά οι Απόστολοι βγαίνοντας από τα συνέδρια των Φαρισαίων κι ενώ είχαν υποστεί δαρμούς, αισθάνονταν χαρά και αγαλλίαση, διότι ήταν τιμή να πάσχουν χάριν του ονόματος του Χριστού.

Στις εφόδους αυτές των διωγμών και της βίας, η Εκκλησία αντέταξε το αίμα των τέκνων της. Όλα αυτά, τα εκατομμύρια των μαρτύρων, ιερομαρτύρων, ομολογητών που κοσμούν τα πέρατα της οικουμένης. Δεν αντέταξε βία κατά της βίας, ούτε επεδίωξε «οφθαλμόν αντί οφθαλμού». Ακολούθησε τα βήματα του Κυρίου Της, για να επαληθευθούν τα λόγια του προφήτη Ησαΐα: «ως πρόβατον επί σφαγή και ως αμνός άμωμος ούτως ουκ ανοίγει το στόμα αυτού». Και πέτυχε, έτσι, την πρώτη μεγάλη νίκη. Τη νίκη κατά της βίας και των διωγμών. Η οποία ανοίγοντας τις θύρες της σημερινής φυλακής, αποτέλεσε την αφετηρία και το σάλπισμα της εξάπλωσης του ευαγγελικού μηνύματος ανά τον κόσμο.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ Φ.Ν.Θ.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Please enter your comment!
Please enter your name here