Στην ορθόδοξη λατρεία και πρωτίστως στην θεία Λειτουργία, υπάρχει η διαρκής αναφορά στην ειρήνη. Στην θεία Ευχαριστία αμέσως μετά την δοξολογία προ του τριαδικό Θεό μας, ο διάκονος προτρέπει τον λαό λέγοντας: «Εν ειρήνη του Κυρίου δεηθώμεν», αμέσως προσεύχεται «υπέρ της άνωθεν ειρήνης..» και συνεχίζει με την δέηση «υπέρ της ειρήνης του σύμπαντος κόσμου». Μετά το πρώτο αντίφωνο και διαρκώς στην θεία Λειτουργία, προτρέπει με την φράση: «έτι και έτι εν ειρήνη του Κυρίου δεηθώμεν», αλλά και ο ιερέας διαρκώς ευλογεί τον λαό δίδοντας την ειρήνη με το «ειρήνη πάσι».

Πρώτιστο μέλημα του λειτουργού, αποκαλύπτεται έτσι ότι είναι η ειρήνη. Μπορεί βέβαια στην εποχή μας, η ειρήνη να είναι το ζητούμενο αγαθό, η διαρκώς επιθυμούσα κατάσταση σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, η ανεκπλήρωτη επιθυμία δεκάδων λαών, δισεκατομμυρίων ψυχών, που ζουν με τον φόβο, ή την πραγματικότητα του πολέμου. Μπορεί οι κυρίαρχοι της γης να επιδιώκουν την ειρήνη, προετοιμαζόμενοι για πόλεμο, ή ακόμα τραγικότερα, πολεμώντας. Μπορεί ο φόβος του πολέμου και ο τρόμος της καταστροφής, να πλανώνται ως άλλο γκρίζο σύννεφο πάνω από την υφήλιο. Μπορεί την ειρήνη να την πληρώνουμε όλοι με χρόνο και χρήμα, με πόνο και αίμα, με ζωή και θυσίες. Μπορεί όλοι να ευχόμαστε την ειρήνη του κόσμου. Όμως, η ειρήνη για την οποία προσεύχεται ο λειτουργός, υπερβαίνει αυτή την έννοια της ειρήνης.

Η ειρήνη στην Λειτουργική γλώσσα, είναι η άνωθεν ειρήνη, είναι η Βασιλεία του Θεού, η «δικαιοσύνη και ειρήνη και χαρά εν πνεύματι αγίω». Είναι αυτό για χάρη του οποίου πρέπει να αρνηθούμε τα πάντα, να θυσιάσουμε τα πάντα, «ζητείτε δε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν». Η απόκτηση αυτής της Βασιλείας, αυτή η άνωθεν ειρήνη, είναι επίσης η σωτηρία της ψυχής. Το πρώτο αίτημα της Μεγάλης Συναπτής μας δείχνει τον έσχατο και ύψιστο σκοπό της ζωής μας, για τον οποίο έχουμε δημιουργηθεί, για τον οποίο πρέπει να αγωνισθούμε. Η αληθινή ειρηνοποίηση του ουρανού και της γης έγινε από τον Χριστό δια του σταυρού. Ο Χριστός έγινε άνθρωπος και προσέφερε στον άνθρωπο την ειρήνη του Θεού. Ο Χριστός ήλθε στην γη και με τον θάνατό Του, νέκρωσε τον θάνατο της έχθρας και του διχασμού. Με την Χάρη της ειρηνοποιού θυσίας Του, μπορούμε τώρα να ξεπεράσουμε τα εμπόδια που μας χωρίζουν από την Βασιλεία της ειρήνης, δηλαδή τα πάθη μας. Η ειρήνη του Θεού μεταμορφώνει τον άνθρωπο σε ναό και μέσα σ’ αυτό τον ναό ιερουργείται το Μυστήριο της Ευχαριστίας και κατοικεί η άνωθεν ειρήνη, ο Χριστός. Εν ειρήνη ο άνθρωπος γίνεται κατοικία του Θεού.

Μέσα στην ειρήνη, το σκάφος της Εκκλησίας πλέει σταθερά προς τον ακύμαντο λιμένα της Βασιλείας του Θεού. Η ειρήνη καρποφορεί επίσης την ενότητα των πάντων εν Χριστώ. Δεν είναι δυνατό να υπάρχει ενότητα του πνεύματος μέσα στην έχθρα και την διχόνοια. «Τίποτε από αυτά που ψυχραίνουν την αγάπη δεν μπορεί να συσφίξει την ενότητα, ενώ κάθε τι από αυτά που την θερμαίνουν μπορεί να πραγματοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό. Κι εδώ θέλει να συνδεθούν μεταξύ τους οι πιστοί. Όχι απλώς να ειρηνεύσουν, ούτε απλώς να αγαπούν, αλλά να είναι όλοι ένα σώμα, μία ψυχή» μας λέει σχετικά ο ιερός Χρυσόστομος. Η σύγχυση και ο θόρυβος διαιρούν και κομματιάζουν τον ένα. Η ειρήνη ενώνει τους πολλούς. Μας ενώνει μεταξύ μας, μας ενώνει με τον Θεό.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ Φ.Ν.Θ., αρχιμανδρίτης, Παύλος Κίτσος

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.