Ύμνο Εωθινό, τα δάκρυά τους έκαναν και τα προσέφεραν στον Κύριο, οι Μυροφόρες γυναίκες. Κρατώντας μυρωμένα αρώματα, έφτασαν στο μνήμα του Σωτήρα, όρθρου βαθέως, ανυπομονώντας να μοσχοβολήσουν το άχραντο σώμα του Δεσπότου. Μία σκέψη βασάνιζε την ψυχή τους, ποιος θα αποκυλήσει τον υπερμεγέθη λίθο από την είσοδο του μνημείου. Μα το μνήμα της φθοράς, αδύναμο να σκλαβώσει τον αρχηγό της ζωής, ανοιχτό, κενό υποδέχεται τις μυροφόρες. Λευκοφόρος άγγελος της χαράς, τις προϋπαντά και πρωτάκουστα τον επινίκιο ύμνο της ζωής κατά του θανάτου ψάλλει. «Τον Ιησού, τον Ναζαρηνό τον εσταυρωμένο ζητάτε; Αναστήθηκε, δεν βρίσκεται εδώ». Κι εκείνες, ευθείς έτρεξαν προς τους μαθητές του Χριστού, για να μοιραστούν το χαρμόσυνο άγγελμα. Και ο χορός των μαθητών μαζί με τις μυροφόρες αγάλλεται με μία φωνή και όλοι μαζί, κοινή γιορτή τελούμε, δοξάζοντας και τιμώντας την Ανάσταση του Κυρίου.

Πλέον, μαζί με τους μαθητές κι εμείς είδαμε το κενό μνημείο, με τις μυροφόρες συναντήσαμε τον λευκοφόρο άγγελο και ακούσαμε το χαρμόσυνο άγγελμα ότι ανέστη ο Κύριος, τον ανταμώσαμε στον κήπο να συνομιλεί με την Μαρία και συμφάγαμε από «ιχθύος οπτού μέρος και από μελισσίου κηρίου», συμπορευθήκαμε με το φως προς Εμμαούς και μας εξηγούσε τις γραφές και τέλος, με τον Θωμά τον αγγίξαμε και βιώσαμε το μεγαλείο της Ανάστασης. Και αυτή, η άμεση επαφή με το χρονικό της Ανάστασης, απεγκλώβισε την σκέψη μας από τα πρόσκαιρα και την έστρεψε προς τα ουράνια, διάπλατα εκχέοντας το ανέσπερο φως της Αναστάσεως φωτίζοντας τα απύθμενα και αβυσσαλέα βάθη των εσκοτισμένων ψυχών μας και το μυστήριο της λύτρωσης της ύπαρξής μας. Αυτή την φαεινή ημέρα και υπέρλαμπρο, την ολόφωτο χάρη, κατά την οποία φανερώθηκε στους μαθητές ο Κύριος καθημερινά μεγαλύνουμε.

Η Κυριακάτικη επαναληπτική λατρευτική αναφορά μας, στα θαυμαστά γεγονότα που έλαβαν χώρα τότε «όρθρου βαθέως», δεν είναι μόνο μία απλή ανάμνηση μιας κοσμοϊστορικής υπέρβασης «του ζοφερού χειμώνα της αμαρτίας» και της τυραννικής και δραματικής απολυτότητας του θανάτου, αλλά άμεση μετοχή στο καθολικό Μυστήριο της σωτηρίας, που αποκαλύφθηκε κι ενεργήθηκε στον ιστορικό χώρο με το θαύμα της σάρκωσης του Λόγου του Θεού, την θυσία του Σταυρού και την δόξα της Ανάστασης. Η ιστορική περιγραφή και η επανάληψη αυτής μέσω των ευαγγελικών και αποστολικών αναγνωσμάτων, όσο και των τροπαρίων και των ύμνων, είναι τρόπον τινά η πύλη, δια της οποίας πρέπει να διαβούμε, για να εισχωρήσουμε, όσο μας είναι δυνατό, στο απροσπέλαστο μυστήριο της θείας οικονομίας, της σωτηριώδους εκδήλωσης της θείας αγάπης και στην θριαμβευτική σκύλευση της αμαρτίας και του θανάτου.

Συνηγμένοι όλοι «ο έγκριτος της Εκκλησίας λαός» για την προσφορά των δώρων της Ευχαριστίας, στην εβδομαδιαία πασχάλια λειτουργία μας, προσπαθούμε να περιγράψουμε το ανερμήνευτο γεγονός της εγέρσεως. Να ζήσουμε σαν αιώνια σημερινή πραγματικότητα την Ανάσταση, την βασιλίδα των ωρών, την λαμπροφόρα ημέρα και να ανθοφορήσουμε και να καρποφορήσουμε, μέσα στην χαρά και στην ελευθερία της δόξας των τέκνων του Θεού.

Σαν εκκλησία, σαν σώμα Χριστού, όλοι εμείς που «νυν ιδόντες ου βλεφάροις, αλλά καρδίας πόθω» τον παμβασιλέα Χριστό, ζούμε αυτό το ανέφελο κι αβασίλευτο σήμερα της λαμπροφόρας μέρας, δεν τερματίζουμε τον πανηγυρισμό. Και δεν παύουμε να πίνουμε από τον ευφρόσυνο κρατήρα των δωρημάτων της και των εσχάτων ελπίδων της.

Η υπόσχεση που μας έδωσε, ύστερα από την τριήμερο έγερσή Του, ότι θα είναι μαζί μας «πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος», γίνεται η καινούργια αφετηρία στην κοπιαστική λαμπαδηδρομία της ζωής και στο αναπάντεχο συναπάντημα με την περιπέτεια και την νίκη. Αρκεί κι εμείς να γίνουμε συνοδίτες του αναστάντος Κυρίου και «χείλεσι καθαροίς, συν αγγέλοις» ακατάπαυστα να υμνούμε τον Αναστάντα Κύριο.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ Φ.Ν.Θ., αρχιμανδρίτης Παύλος Κίτσος


ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.