-Τα στελέχη του ΝΑΤΟ, όπως ο γενικός γραμματέας Γενς Στόλτενμπεργκ, ανησυχούν για τα διαφορετικά στρατόπεδα που δημιουργούνται εντός της συμμαχίας, με αφορμή την κρίση στην ανατολική Μεσόγειο. Είναι αναμενόμενο, φίλτατε γενικέ γραμματέα, αφού η συμμαχία «μπάζει από παντού» και δεν υπάρχει ισότιμη μεταχείριση των συμμάχων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ελληνοτουρκική αντιπαράθεση, η οποία αντιμετωπίζεται με έντονη αμηχανία από το ΝΑΤΟ.

-Την ίδια αμηχανία δείχνει και η Ευρωπαϊκή Ένωση, ωστόσο στην περίπτωση της τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Η Ελλάδα και η Κύπρος είναι μέλη της ευρωπαϊκής συμμαχίας, ενώ η Τουρκία είναι μία τρίτη χώρα που απειλεί τα κυριαρχικά συμφέροντα των κρατών μελών, άρα και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επίσης, η Γερμανία, που ασκεί την προεδρία, προσπαθεί να παίξει τον ρόλο της «ισορροπίστριας» και συγχρόνως της «μεσολαβήτριας», για την αποκλιμάκωση της έντασης. Αποφεύγει, ωστόσο, να δυσαρεστήσει την Τουρκία, η οποία είναι ιστορική σύμμαχος και οικονομικός εταίρος της Γερμανίας.

-Την ίδια (παθητική) στάση στο ΝΑΤΟ τηρούν οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής (Η.Π.Α.), γιατί έχουν οικονομικά και στρατιωτικά συμφέροντα στην Τουρκία. Το κενό που υπάρχει στην εξωτερική και αμυντική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σήμερα, καλύπτει η δυναμική πρωτοβουλία της Γαλλίας και ειδικότερα του προέδρου της, Εμανουέλ Μακρόν, που έχει πάρει σαφή και δημόσια θέση κατά της επιθετικής συμπεριφοράς της Τουρκίας. Χάρη στην πρωτοβουλία αυτή κερδίζει καθημερινά πόντους ως πολιτικός ηγέτης, ο οποίος αντιλήφθηκε πως απέναντι στην παρανοϊκή τακτική του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, η απάντηση δεν είναι «διάλογος» χωρίς προϋποθέσεις, όπως επιθυμεί η Τουρκία και είπε ο υπουργός εξωτερικών, αλλά πυγμή.

-Το ΝΑΤΟ δεν μπορεί και δεν θέλει να γίνει το «αντίπαλο δέος» στον ξέφρενο τουρκικό και νέο-οθωμανικό εθνικισμό. Δεν θα εκπλαγούμε αν το «ραγισμένο γυαλί» τελικά σπάσει και αρχίσει η «αντίστροφη μέτρηση» για τη διάλυση της συμμαχίας. Για να είμαστε ειλικρινείς, δεν θα στεναχωρηθούμε καθόλου (μα καθόλου) για την εξέλιξη αυτή. Διότι, θεωρούμε πως το ΝΑΤΟ είναι μία πολύ εύθραυστη στρατιωτική συνεργασία με επιθετικό χαρακτήρα, στην οποία έχουν ηγεμονική θέση οι Η.Π.Α. και οι υπόλοιποι σύμμαχοι είναι κομπάρσοι.

-Παρουσιάζεται, επομένως, μία «χρυσή ευκαιρία» στην Ευρωπαϊκή Ένωση να αναδειχτεί στρατιωτική δύναμη, όχι με τα χαρακτηριστικά του ΝΑΤΟ, η οποία θα γίνει ο νέος ισχυρός πόλος μεταξύ των σημερινών υπερδυνάμεων Η.Π.Α., Ρωσίας, Κίνας. Η στρατιωτική ισχύς της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα εξασφαλίζει την ειρήνη, την σταθερότητα και την ευημερία των κρατών μελών της. Δεν θα χρησιμοποιείται για παρεμβάσεις σε άλλες χώρες και πρόκληση πολεμικών εστιών, με συνέπειες όπως η καταστροφή οικονομιών, ο έλεγχος των ενεργειακών πόρων και η μετανάστευση.

  • -Την ευκαιρία θέλει να εκμεταλλευτεί ο Εμ. Μακρόν, ο οποίος «χτίζει» μία νέα ευρωπαϊκή συμμαχία, με επίκεντρο την Μεσόγειο και τον αδικημένο ευρωπαϊκό νότο. Η Γερμανία θα βρεθεί σε δυσκολότερη θέση, αν ο Γάλλος πρόεδρος τα καταφέρει!

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.