-Είναι αρκετή η χρήση της τεχνολογίας, για να πετύχουμε το υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης στην Ελλάδα; Οι εκπαιδευτικοί «γκρινιάζουν» για τις «ελλείψεις» σε μέσα, τα οποία θα κάνουν την δουλειά τους πιο άνετη και αποτελεσματική (ίσως). Οι σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων διαμαρτύρονται για τα κτηριακά προβλήματα, την θέρμανση και άλλα ζητήματα στις σχολικές μονάδες. Αλλά, είναι αυτές οι κύριες αιτίες του πολύ χαμηλού επιπέδου μόρφωσης των ελληνόπουλων; Πριν από μία δεκαετία, είπε ο Σωτήρης Τόττης, πρόεδρος της Ένωσης Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (Ε.Λ.Μ.Ε.) Καβάλας, στα σχολεία της Ρουμανίας είχαν διαδραστικούς πίνακες. Δηλαδή, αν είχαν τα σχολεία στην Ελλάδα τέτοιους πίνακες, το επίπεδο των υποψηφίων στις πανελλαδικές εξετάσεις θα ήταν υψηλότερο;

-Δυστυχώς, στον χώρο της εκπαίδευσης έγιναν μεγάλα «εγκλήματα», τα οποία βαφτίστηκαν «μεταρρυθμίσεις, από πολιτικά πρόσωπα. Ωστόσο, σημαντική ευθύνη έχουν και τα συνδικαλιστικά όργανα των εκπαιδευτικών, τα οποία συγκρούστηκαν με τους πολιτικούς παράγοντες. Σε μία κοινωνία που βρίσκεται σε πολυετή παρακμή, την ελληνική κοινωνία, δεν μπορεί να αποτελεί εξαίρεση το εκπαιδευτικό σύστημα. Το λυπηρό είναι, ότι το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα αναδεικνύει επιστήμονες με ελλιπή μορφωτικά εφόδια, αλλά το κυριότερο αναδεικνύει κακούς πολίτες. Το πρώτο είναι αρνητικό για την οικονομία και την κοινωνία, αλλά το δεύτερο για την δημοκρατία! Το κράτος δεν απειλείται από το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο των πολιτών, αλλά από τους πολίτες που γαλουχούνται θεωρώντας το κράτος εχθρό που πρέπει να εξοντώσουν (να καταλύσουν).

-Βεβαίως χρειάζεται να εκσυγχρονιστούν τα εκπαιδευτικά μέσα, να αναβαθμιστούν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, να καλυφθούν οι κενές θέσεις εκπαιδευτικών και να επιμορφώνονται συνέχεια οι δάσκαλοι και οι καθηγητές. Ο Σ. Τόττης είπε πως πηγαίνουμε στο μοντέλο ενός νέου σχολείου, αλλά δεν είναι σίγουρο ότι το νέο σχολείο θα είναι καλύτερο. Οι μεταρρυθμίσεις διαδέχονται η μία την άλλη, αλλά η εκπαίδευση βυθίζεται περισσότερο στο τέλμα. Πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, κατά το κοινώς λεγόμενο. Λείπει το μεράκι και η αγάπη για το σχολείο, τον εκπαιδευτικό, τον μαθητή και την πατρίδα. Αυτά, δηλαδή, που υπήρχαν σε περιόδους ασυγκρίτως πιο δύσκολες για την χώρα και την εκπαίδευση, ωστόσο τότε αναδείχτηκαν μεγάλοι δάσκαλοι και μαθητές που διέπρεψαν αργότερα ως επιστήμονες και πολίτες.

-Δεν είναι ο γιαλός στραβός, επομένως, αλλά το καράβι της εκπαίδευσης αρμενίζει στραβά για δεκαετίες. Οι αποφάσεις των πολιτικών επηρεάζουν το εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά την «ταυτότητα» σ’ αυτό δίνουν οι εκπαιδευτικοί, οι μαθητές και οι γονείς. Θα συμφωνήσουμε με τον πρόεδρο της Ε.Λ.Μ.Ε. Καβάλας, ότι χρειάζεται μία τελείως διαφορετική οργάνωση στην εκπαίδευση και ότι η προσπάθεια πρέπει να αρχίσει από τα θεμέλια, δηλαδή από την πρώιμη σχολική βαθμίδα που είναι το νηπιαγωγείο. Εμείς θα προσθέσουμε ότι, το επίκεντρο πρέπει να είναι ο μαθητής. Γιατί, έως σήμερα, οι αλλαγές στον χώρο της εκπαίδευσης αφορούσαν το εξεταστικό σύστημα, το διδακτικό πρόγραμμα, τους εκπαιδευτικούς, τον δημόσιο, ή ιδιωτικό, χαρακτήρα του σχολείου και οτιδήποτε άλλο πλην των αναγκών του μαθητή.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.