Μια καταπληκτική παράσταση, αντάξια της Ιλιάδας του Ομήρου

0

Μας εντυπωσίασε, όσο κι αν μας κούρασε σωματικά, η πολύωρη θεατρική παράσταση του Σαββάτου, με την Ιλιάδα, του Μαρωνίτη και του Λιβαθινού. Νομίζουμε, πως δίκαια, μέχρι τώρα, εισέπραξε σχεδόν μόνο θετικές κριτικές. Οι τρισήμιση ώρες που κράτησε η παράσταση (τελείωσε 1,10’ μετά τα μεσάνυχτα), ήταν πολλές και κουραστικές, να κάθεται κανείς στις άβολες θέσεις ενός αρχαίου θεάτρου, χωρίς περιθώριο να απλώσει τα πόδια του ή να αλλάξει στάση στο σώμα του. Ήταν, όμως πολύ δύσκολο να δοθούν όλα τα γεγονότα ενός έπους, σε λιγότερο χρόνο. Η περικοπή, που έγινε στην παράσταση, νομίζουμε, ότι φάνηκε, ως έλλειμμα και ήταν έκδηλο το άγχος όλων, να δώσουν περισσότερα, σε λιγότερο χρόνο.

Η αλήθεια, είναι, ότι όλα τα στοιχεία της παράστασης, μας καθήλωσαν από την αρχή. Σε κάποιες στιγμές η σωματική κούραση μας αποσπούσε από το μεγαλείο της Ιλιάδας κι αυτό μέχρι το διάλειμμα. Σοφή ήταν η απόφασή μας, να μετακομίσουμε στα ορεινά του θεάτρου, όπου υπήρχε άνεση να αλλάξουμε θέση στο σώμα, να σηκωθούμε για να ξεπιαστούμε, ακόμη και να κάνουμε μερικά βήματα παραδίπλα. Τακτοποιώντας το πρόβλημα με τις μειωμένες φυσικές αντοχές μας, στη συνέχεια, μπορέσαμε, κυριολεκτικά να απολαύσουμε, μια υπέροχη παράσταση, μοναδική, θα λέγαμε και θα μπορούσαμε να την παρακολουθήσουμε ακόμη και χωρίς τις περικοπές που έγιναν.

 Εκπληκτικό κείμενο, καταπληκτικές οι ερμηνείες ΟΛΩΝ των ηθοποιών, μοναδική σκηνοθεσία και σκηνογραφία, με σκηνοθετικά ευρήματα, που βοήθησαν στην ροή του έπους, όπως η εναλλαγή της ερμηνείας και της αφήγησης από τους ίδιους τους ηθοποιούς για το ρόλο τους. Κατάφερναν να μας βάζουν τους θεατές ανάμεσά τους, στα πεδία των μαχών, στις εντάσεις των παθών, να μας πείθουν, ή καλύτερα, να μας κάνουν συμμέτοχους στα δρώμενα, κόβοντάς την ανάσα μας, πολλές φορές. Θέλουμε να επαναλάβουμε, πως όλοι οι ηθοποιοί, όλοι, έδωσαν ρεσιτάλ ηθοποιίας και βέβαια, εύκολα ξεχώριζε, ως καλύτερη από τους καλύτερους, η καβαλιώτισσα Μαρία Σαββίδου.

Καθόλου δεν μας ξένισαν, όπως έγινε πριν να ξεκινήσει η παράσταση, τα ελαστικά αυτοκινήτων και οι μεταλλικές κατασκευές, που κυριάρχησαν στο σκηνικό, ούτε καν οι πράσινες καρέκλες. Τα δε κοστούμια, ήταν απόλυτα συμβατά με τους ρόλους και στην πλειοψηφία τους, έδιναν το απαραίτητο πολεμικό κλίμα. Και τα γράφουμε αυτά εμείς, που γενικά, έχουμε μια απέχθεια στους άστοχους ενδυματολογικούς ή σκηνογραφικούς νεολογισμούς, των αρχαίων παραστάσεων. Α! Και ο ήχος του Λάμπρου Πηγούνη… Δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερος! Συγχαρητήρια!

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.