ΚΡΙΤΙΚΗ: «Πάρτι γενεθλίων» του Χάρολντ Πίντερ. Από την ομάδα «ΟΥΚ ΝΟΥΚ» στο « Black Box»

0

Η Θεσσαλονίκη έχει παράδοση στις πειραματικές θεατρικές ομάδες. Τριάντα επτά χρόνια πέρασαν από την ίδρυση της πάλαι ποτέ «Πειραματική σκηνή της Τέχνης», η οποία το 2011 έριξε αυλαία εξ αιτίας της οικονομικής κρίσης και παρότι  το να κλείνουν θέατρα αποτελεί σύμπτωμα παρακμής και επιδεινώνει τη γενικευμένη κρίση, οικονομική, κοινωνική, ηθική, που περνάει η χώρα, γεννιούνται νέες ομάδες και παράγουν έργο, πολιτισμό. Είναι προφανές, ότι αυτοί που φεύγουν ρίχνουν πίσω τους τον σπόρο σε γόνιμο έδαφος.
Μια τέτοια ομάδα, με όρεξη και ταλέντο, παρουσιάζει στο «Black Box» -κυψέλη τέχνης-  το εμβληματικό έργο του  νομπελίστα συγγραφέα Χάρολντ Πίντερ  «Πάρτι γενεθλίων».
Όπως και σε άλλα έργα του, έτσι και στο «Πάρτι γενεθλίων» ο Πίντερ υφαίνει μια υποτυπώδη υπόθεση. H ιστορία διαδραματίζεται σε μία μίζερη παραθαλάσσια πανσιόν και διαρκεί μία ημέρα. Στην πανσιόν αυτή, την οποία διατηρεί  μια καλοσυνάτη γυναίκα με τον σύζυγό της , έχει βρει καταφύγιο ένας πρώην πιανίστας. Μοναδικός ένοικος ο Σταν,  ο καλλιτέχνης,  απολαμβάνει τις περιποιήσεις της σπιτονοικοκυράς, μέχρι τη στιγμή που καταφθάνουν δύο μυστηριώδεις τύποι για να τον πάρουν μαζί τους. Μετά από μια παράλογη και εξοντωτική ανάκριση, τού οργανώνουν ένα «πάρτι γενεθλίων», το οποίο σταδιακά μετατρέπεται σε καφκικό εφιάλτη. O Στάν καταρρέει μέσα από ένα  ροκ δαιμονικό παιχνίδι , ενώ η καλοκάγαθη νοικοκυρά δεν αντιλαμβάνεται τίποτα από όσα συμβαίνουν.
Ο σκηνοθέτης  δε θέλησε γκροτέσκα μεταφορά  κωμικοτραγικών καταστάσεων στη σκηνή, δεν εστίασε στις απειλές, στον τρόμο που φορτίζεται σταδιακά η δράση,   έμεινε στο αίνιγμα  που τυλίγει την κοινότοπη ιστορία και την  ελάφρυνε πολύ περισσότερο από περασμένες εκδοχές που ήρθαν στα μάτια μου από άλλους θιάσους.
Κατ’ αρχάς, οι ηθοποιοί που επωμίστηκαν τους ρόλους είναι  νέα παιδιά με τρομερή ενέργεια  και πάθος. Επένδυσε σε αυτές τις ιδιότητες και έπλεξε ένα μουσικό, χαριτωμένο δρώμενο που προσελκύει νεανικό κοινό κι έτσι κατάφερε να  παρουσιάσει την παράσταση σε ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα από νέους ηλικιακά, θεατές. Σοβαρό επίτευγμα. Μια θεατρική ομάδα να φέρνει μέσα στο θέατρο νέους ανθρώπους και, μάλιστα, σε δύσκολα κείμενα, σε έργα πολυεπίπεδης δομής, με συμβολισμούς και υπαινιγμούς, που απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή και οξυδέρκεια.
Μολονότι ο Πίντερ έχει αρνηθεί κάθε σχέση με την ψυχανάλυση, οι  βασικοί συμβολισμοί των έργων του , προκαλούν σχεδόν αυτόματα ψυχαναλυτική ερμηνεία. Κι εδώ, βρήκα τη διαφοροποίηση. Θα ήταν,  ασφαλώς,  μειονέκτημα αν αυτή η απόδοση , αυτή η δομή, αυτή η «ματιά» προσφέρονταν στο κοινό με κανονικούς- σύμφωνα με τον συγγραφέα- σε ηλικία ερμηνευτές.
Αυτό το  έργο δεν είναι μία έκθεση γεγονότων. Πρόκειται μάλλον για μια εκτεταμένη μεταφορά για συγκεκριμένα κοινωνικά και πολιτικά θέματα. Το Πάρτι γενεθλίων είναι επίσης, εν μέρει, μια αντίδραση στις θεατρικές τάσεις της περιόδου, επιδεικνύοντας πολλά χαρακτηριστικά του θεάτρου του παραλόγου. Θεωρώ ότι αυτό ακριβώς το στοιχείο ενέπνευσε τον σκηνοθέτη  να επιλέξει το «Πάρτι γενεθλίων» ν’ ανεβεί από νέους ανθρώπους σε μια διασκευή που  ψυχαγωγεί και διασκεδάζει  νεανικό κοινό. Τολμηρό εγχείρημα και το αποτέλεσμα δείχνει δικαίωση για την επιλογή.
Συντελεστές:
Μετάφραση: Ουκ Νουκ
Σκηνοθεσία: Πάνος Δεληνικόπουλος, Μαριλένα Κατρανίδου
Δραματολόγος: Κατερίνα Λιάτσου
Σκηνικά: Ανθούλα Μπουρνά, Δημήτρης Γρηγορόπουλος
Φωτισμοί: Ελένη Χούμου
Επιμέλεια κοστουμιών: Ουκ Νουκ
Οργάνωση παραγωγής-επικοινωνία: Νίκος Μαυράκης

Παίζουν: Αλίκη Ατσαλάκη, Έλενα Βισέρη, Μαριλένα Κατρανίδου, Ειρήνη Κυριακού, Πέτρος Παπαζήσης, Γιώργος Σοφικίτης.


ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.