Θεατρικό εργαστήρι «Αναπτυξιακής» Νέστου

0

Συνεχής δράση και αξιοσημείωτο αποτέλεσμα. Ο Γιώργος Τσομπανόπουλος, καλλιτεχνικός διευθυντής του νεοσύστατου θεατρικού εργαστηρίου, αλλά με πολύχρονη θητεία στη σκηνοθεσία και σοβαρές επιτυχίες στο ενεργητικό του, άρχισε δουλειά αμέσως μετά το χρίσμα κι έστησε ήδη δυο πολυπρόσωπες θεατρικές παραστάσεις, που αποτέλεσαν πολιτιστικό-καλλιτεχνικό γεγονός της γειτονικής πόλης , ενώ συγκέντρωσε όλες τις ημέρες των παραστάσεων πλήθος κόσμου από την ευρύτερη περιοχή του Δήμου Νέστου.

Είδα και τις δυο στο Δημοτικό Θέατρο Χρυσούπολης κι εντυπωσιάστηκα από το αδιαχώρητο της αίθουσας, από ανθρώπους στον περίβολο που δεν έφευγαν και βολεύτηκαν σε καρέκλες πρόσθετες, όσοι τα κατάφεραν , από το παραλήρημα- στην κυριολεξία- των θεατών στο τέλος των παραστάσεων, από τις επευφημίες προς όλους τους συντελεστές κι από την αμέριστη στήριξη στην ομάδα.

Το βαρυσήμαντο στην όλη προσπάθεια είναι ότι σε μια εποχή που με πρόσχημα την οικονομική κρίση αναδύθηκαν με τον πιο βίαιο τρόπο χρόνιες παθογένειες της ελληνικής κοινωνικής και πολιτικής ζωής, η ενδοσκόπηση, η αυτοκριτική, η τέχνη και ευρύτερα ο πολιτισμός αποτελούν μεταξύ άλλων εκείνα τα φάρμακα που μπορούν να επουλώσουν τη βαθιά τραυματισμένη υπόστασή μας μέχρι, ενδεχομένως, να έρθει η πολυπόθητη κάθαρση, μιλώντας με όρους δραματουργίας. Η τέχνη του Θεάτρου διαθέτει εκείνη τη μαγική ιδιότητα να μιλάει απευθείας στην ψυχή του κάθε θεατή ανεξαρτήτως κοινωνικής αναφοράς κομίζοντας με τρόπο ψυχαγωγικό και διδακτικό πανανθρώπινα μηνύματα. Ιδίως, το ερασιτεχνικό θέατρο ως ζωντανό κύτταρο κάθε κοινωνίας μπορεί να αποτελέσει μια «μάσκα οξυγόνου» απαραίτητη για κάθε πολίτη που ασφυκτιά μέσα στην πεζή πραγματικότητά του.

Επειδή γνωρίζω εκ των έσω τις διεργασίες σε ανάλογες ομάδες, θα καταθέσω πως

σε κάθε ερασιτεχνικό θίασο, σε όλες τις ομάδες, υπάρχουν εντάσεις, προστριβές, υπάρχει φθορά. Αυτό είναι καθεστώς. Το ζήτημα είναι μια ομάδα να μπορεί να αυτοκαθαρίζεται και να μπορεί να συνεχίζει ακόμα πιο δυνατά. Όλα πρέπει να λέγονται, να βγαίνουν έξω, να σπάνε τα αποστήματα. Οι άνθρωποι να παραδέχονται τα λάθη τους. Και ο σκηνοθέτης και οι ηθοποιοί. Το γεγονός ότι δυο θεατρικά έργα

το «Βγάλε τον υπουργό από την πρίζα» των Ρέπα-Παπαθανασίου και το «Οκτώ γυναίκες κατηγορούνται» του Ρόμπερτ Τομά ανέβηκαν το ίδιο, σχεδόν, χρονικό διάστημα, μαρτυρεί ότι η «μηχανή» λειτουργεί θαυμάσια, ότι ξεπερνιούνται τα όποια προβλήματα και ότι αυτή η αρχή σηματοδοτεί μια πλούσια συνέχεια.

Το χειροκροτώ και εύχομαι ακόμη μεγαλύτερη επιτυχία.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.