Είδα την «Παράνομη οδήγηση» στο ΚΘΒΕ

0

Ανέβηκα στο Νέο Υπερώο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Η αίθουσα πλήρης. Κάθισα στη θέση μου.

Ανέβηκαν στην «Κάντιλακ», αυτοκίνητο-φετίχ στη δεκαετία του ’60. Κάθισαν στις θέσεις τους. Εκείνος σαραντάρης, γοητευτικός θείος εξ αγχιστείας, εκείνη ανήλικη «Λολίτα», ηρωίδα της Αμερικανίδας Πάολα Βόγκελ . Τα «μαθήματα» οδήγησης και όχι μόνο, ξεκίνησαν.

Έργο γρήγορο, με γραφή κινηματογραφική, το «Παράνομη οδήγηση» πήρε το βραβείο Πούλιτζερ για το 1998 ενώ προηγουμένως είχε βραβευθεί με τα βραβεία Κριτικών της Νέας Υόρκης, Λουσίλ Λορτέλ, Drama Desk και Obie. Άμεσο και καθημερινό το θέμα της συγγραφέως, όπως και τα θέματα όλων των έργων της. ¬ Το «The Oldest Profession» (1981) ασχολείται π.χ. με την πορνεία, ενώ το «The Baltimore Waltz» (1992) με το AIDS ¬. Αυτό εστιάζει στο ζήτημα των αιμομικτικών σχέσεων αλλά και της παιδοφιλίας που κρύβονται συχνά στις σκοτεινές σελίδες των οικογενειών.

Στη χώρα μας ήδη το γνωρίζουμε. Ο Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης έχει κάνει την απόδοση στα ελληνικά και το σκηνοθέτησε πριν από 17 χρόνια. Ενδιάμεσα ανέβηκε κι άλλες φορές. Τώρα, μια νέα γυναίκα, η Άσπα Καλλιάνη, δούλεψε πάνω στην ίδια μετάφραση, έβαλε φρέσκες ιδέες στη σκηνοθεσία της κι έδωσε μʼ άμεσο τρόπο το θέμα «ταμπού» στις διαστάσεις που, και η σημερινή μας κοινωνία ούτε το αποδέχεται σαν εικόνα ούτε μπαίνει στον κόπο να το ερευνήσει σαν ψυχικό νόσημα.

Θα παραδεχτώ ότι οι δικοί μας θεατρικοί συγγραφείς αργούν κάπως να συντονιστούν με τις παγκόσμιες αισθητικές ανησυχίες. Πιστεύω πως σήμερα, η πλειονότητα των ελλήνων θεατρικών συγγραφέων επιμένει να διαχειρίζεται τα θέματά της μέσα από την αισθητική ενός «ιδιόρρυθμου» ρεαλισμού. Ηθογραφικά, με αρκετή δόση γραφικότητας, ο «ρεαλισμός» αυτός βρίσκει τη μεγαλύτερη απήχηση στο κοινό, αφού ο θεατής φαίνεται ότι παρασύρεται από την εντύπωση μιας ψεύτικης, θαρρώ, ταύτισής του με τα δραματικά πρόσωπα, καθώς αναγνωρίζει μόνο το σκιώδες περίγραμμα της δικής του ζωής κι όχι κάποια βαθύτερη ουσία της. Ταυτίσεις δηλαδή πάνω σε ταυτίσεις. Ο κοινότοπος μύθος, τα σχηματοποιημένα –τυποποιημένα πρόσωπα από άλλες παλαιότερες εποχές, η πλημμελής αναφορά στις συνθήκες και στον τρόπο με τον οποίο αυτές επιδρούν, δημιουργούν έναν κόσμο όπου όλα εξομοιώνονται και ισοπεδώνονται σε υπεραπλουστεύσεις, σε εύπεπτη τροφή. Συνήθως πρόκειται για δραματοποίηση των τηλεοπτικών ειδήσεων.

Αυτό το τελευταίο είναι που απασχόλησε τη νεαρή Άσπα Καλλιάνη. Οι χαρακτήρες της οικογένειας του «Μικρού» ,το κορίτσι θύμα μα και θύτης, προσομοιάζουν με την ελληνική ταυτότητα στη σκηνοθεσία της. Ακόμα και στη «γιαγιά», κάτω από το κοστούμι αμερικάνικου πατρόν βγαίνει η μυρωδιά της ελληνικής συντηρητικής γυναίκας, εκουσίως υποδεέστερου μέλους στην πατριαρχική οικογένεια . Ο χορός, σαν ιδέα και σαν πράξη , ισορρόπησε τη διαφορά. Άλλωστε , εδώ η σύλληψη του εκάστοτε παιδεραστή-τέρατος είναι είδηση που πουλάει και ο παραβάτης είναι άνθρωπος εκ προοιμίου καταδικασμένος σε «θάνατο».

Ο «θείος Πέκ» της Βόγκελ είναι ψυχικά διαταραγμένη προσωπικότητα. Κουβαλά πληγές από την παιδική του ηλικία, θύμα βιασμού ο ίδιος στα τρυφερά του χρόνια και μολυσμένος απʼ το μικρόβιο της έλξης της άγουρης σάρκας. Ορθά η σκηνοθέτις επέλεξε ένα θολό τοπίο στη διαδρομή του. Το συμπέρασμα θα το βγάλει ο θεατής. Η τέχνη δε δίνει έτοιμη τροφή στο πιάτο. Αφήνει τον θεατή-αναγνώστη να φτιάξει εκείνος τη «μερίδα» του , εφόσον του δώσει τα υλικά.

Στην παράσταση του Κ.Θ.Β.Ε. έχουμε μια έφηβη εγκλωβισμένη στα αισθήματά της και στον φόβο. Στην αθώα άγνοια και στη συνειδητή επιθυμία. Η Νεφέλη Κουρή κατάφερε να πείσει, ως άγουρο μπουμπούκι τριαντάφυλλου με άρωμα κι αγκάθια, ως «ακατέργαστο» πλάσμα με ψυχολογικές μεταπτώσεις, με σκαμπανεβάσματα ανάμεσα στη γυναίκα και στο κορίτσι. Στην τελευταία πράξη, ενήλικας πια , ήταν λιγότερο πειστική, ίσως επειδή η απειρία της δεν τη βοήθησε να μεταλλαχτεί- με μοναδικό εφόδιο ένα παλτό- σε ώριμη γυναίκα.

Ο Σταύρος Ζαλμάς είναι έμπειρος ηθοποιός. Ξέρει να χειρίζεται «εσωτερικά» ρόλους σαν του θείου «Πεκ» και η δεύτερη συνεργασία του με την νεαρή σκηνοθέτιδα απέδωσε καρπούς. Γοήτευσε το κοινό και στην ιδιότυπη προσωπική του πάλη με το «πρέπει», το «ορθό» και το «θέλω» και στην έκρηξη της «διαστροφής» στο μάθημα «παράνομης οδήγησης».

Μου άρεσαν και οι υπόλοιποι χαρακτήρες, έτσι όπως αποδόθηκαν από τους: Εύη Σαρμή, Δώρα Θωμοπούλου, Βασίλη Σεϊμένη- απολαυστικός στους διαφορετικούς του ρόλους-και Θάνο Φερετζέλη.

Στη μικρή σκηνή του νέου-Υπερώου της Ε.Μ.Σ. τα σκηνικά του Γιώργου Γεωργίου απλώθηκαν από την μια ως την άλλη άκρη της , χωρίς να την πνίξουν. Προσωπικά, χαίρομαι όταν η δράση συμβαίνει σε απόσταση αναπνοής απʼ τον θεατή. Τον κάνει κομμάτι της. Και θέλω να είμαι «συνοδοιπόρος» στα δρώμενα. Σε περίπτωση «βασανιστικής» διαδρομής, έχω μάθει να την υπομένω. Είναι το κόστος της επιλογής μου.

Με την ευκαιρία, το κόστος λειτουργίας ενός οργανισμού που θεωρείται κορυφαίος πολιτιστικός παράγοντας στην Βόρεια Ελλάδα, είναι πλέον προφανές ότι δεν ενδιαφέρει το Υπουργείο Πολιτισμού. Όμως, το αφορά. Η απρόσκοπτη λειτουργία του. Ο νέος υπουργός Πολιτισμού θα πρέπει να καταλάβει ότι αν βάλει «λουκέτο» το Κ.Θ.Β.Ε. θα αντιμετωπίσει την μήνιν των πολιτών. Τουλάχιστον. Τα εύσημα του κοινού τα παίρνουν η διοίκηση ,η διεύθυνση και οι εργαζόμενοι του οργανισμού για το πλούσιο ρεπερτόριο , για την πολυποίκιλη δράση του, αλλά με «εύσημα» δεν τρέφονται στόματα. Αν συνεχιστεί η τακτική της καθυστέρησης πληρωμών, το κακό σενάριο θα το δούμε όχι ως φαντασία, αλλά ως σκληρή πραγματικότητα.

Στην «παράνομη οδήγηση», την έκβαση του έργου της Πάολα Βόγκελ, θα το δείτε στη σκηνή του νέου Υπερώου. Κλείστε θέση έγκαιρα.

Οι συντελεστές της παράστασης: Μετάφραση: Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης. Σκηνοθεσία-Δραματουργική επεξεργασία: Άσπα Καλλιάνη

Σκηνικά – κοστούμια: Γιώργος Γεωργίου. Μουσική: Γιώργος Μελισσινός

Βοηθός σκηνοθέτη: Ελένη Αναστασίου. Βοηθός σκηνογράφου-ενδυματολόγου: Ελίνα Ευταξία.

ΔΙΑΝΟΜΗ (με αλφαβητική σειρά)

Σταύρος Ζαλμάς (Πεκ), Δώρα Θωμοπούλου (Θεία Μαίρη/ Κάθυ/Χορός), Νεφέλη Κουρή (Μικρό), Εύη Σαρμή (Μητέρα, Σάλλυ/Χορός), Βασίλης Σεϊμένης / Νίκος Γεωργάκης (Παππούς/ Γιαγιά/Χορός/Ομαδάρχης), Θάνος Φερετζέλης (Μικρός Πεκ/ Σερβιτόρος/Γκρεγκ/Χορός).

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.