Ένα Μουσείο ιδιαίτερο, άξιο επαίνου και, δυστυχώς, όχι ακόμα «δικό» μας!

0

Κι εγώ έχω ξαναγράψει για το Μουσείο Κέρινων Ομοιωμάτων του Θόδωρου Κοκκινίδη. Είναι στα Κηπιά Καβάλας, είναι ιδιωτικό, είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς και δυναμικής αποφασιστικότητας του ιδίου του καλλιτέχνη.

Ο Θόδωρος Κοκκινίδης επένδυσε χρήμα, χρόνο και τεχνική, το εμπλούτισε με ελληνικές και διεθνείς περσόνες από τον χώρο των τεχνών, του αθλητισμού και της πολιτικής -προς το παρόν- και, το σπουδαιότερο, το έστησε στον τόπο μας.

Γράφτηκαν πολλά κείμενα από τότε, που επιδίωξαν και, σε διαφορετικό βαθμό, κατόρθωσαν να εκλογικεύσουν το ποιοτικό άλμα του αυτοδίδακτου γλύπτη από το απλό στο περίτεχνο.

Όμως, τα περισσότερα αναπτύχθηκαν παράλληλα με το αντικείμενο στο οποίο αναφέρονται χωρίς να το «πλησιάζουν». Έτσι, εύκολα διαπιστώνεται μια σημαντική διαφορά στη σχέση του θεωρητικού λόγου με την τέχνη γενικά, ενώ ο λόγος για τη συγκεκριμένη τέχνη είτε ερμηνευτικός, ακόμα κι επιστημονικός, ενίοτε κριτικός ή εκλαϊκευτικός, είχε ως επίκεντρο το έργο και όχι τον σκοπό.

Αυτό το Μουσείο δεν αφορά μόνο τον καλλιτέχνη. Αφορά τον Νομό μας. Αυτό το Μουσείο δεν είναι μόνο μια επιχείρηση. Ασφαλώς και βιοπορίζεται ο καλλιτέχνης από αυτό, θα πρέπει, όμως, να σκεφτούμε ότι οι παραγωγικές ώρες ενός εργαζόμενου ανθρώπου δεν είναι αρκετές για να στηθεί άλλο ένα κέρινο άγαλμα στη συλλογή του.

Απαιτούνται μέρες, βδομάδες, μήνες. Επομένως, η είσοδος έναντι τιμήματος είναι επιβεβλημένη. Στόχος αυτού του κειμένου δεν είναι καμιά απολύτως «φιλανθρωπική» διάθεση, αλλά η αντικειμενική προσέγγιση ενός τόσο λεπτού θέματος.

Η αναφορά μου στην ουσία ήταν υποχρέωσή μου. Δεν υπαινίσσομαι ότι η καλλιτεχνική αξία των κέρινων «ειδώλων» είναι επουσιώδης. Το αντίθετο, αυτά τα δυο συμβαδίζουν ισότιμα στον χρόνο. Για να έχει διάρκεια η παρουσία του Μουσείου απαιτείται η συντήρησή του.

Σε ιδιωτικό κτίριο, λοιπόν, στα Κηπιά Καβάλας – από το 2010 – το Μουσείο κέρινων ομοιωμάτων φιλοξενεί σημαντικές προσωπικότητες που έγραψαν τη δική τους ιστορία στο χώρο τους.

Στο διάσημο Μουσείο της Madame Tussauds στο Λονδίνο, η επιλογή των προσωπικοτήτων που θα φιλοτεχνηθούν από καλλιτέχνες και θα στολίσουν τις αίθουσές του, τις οποίες επισκέπτονται εκατομμύρια τουρίστες, γίνεται από ειδική επιτροπή.

Ο Θοδωρής Κοκκινίδης έχει μια ιστοσελίδα στην οποία ζητά δημοψήφισμα για το επόμενο κέρινο άγαλμα. Για την κατασκευή των κέρινων ομοιωμάτων, πρώτα βγαίνουν φωτογραφίες του επιλεγμένου ατόμου και μετά γίνονται οι ακριβείς μετρήσεις απ’ όλες τις γωνίες του προσώπου και για όλα τα μέρη του ανθρώπινου σώματος.

Στη συνέχεια, ειδική ομάδα γλυπτών των στούντιο του Λονδίνου φτιάχνουν ένα ομοίωμα από πηλό. Σημειώνουμε ότι όλοι οι εργαζόμενοι είναι ειδικοί στην ανατομία του σώματος και ιδιαίτερα του προσώπου.

Έπειτα, επάνω στο πήλινο ομοίωμα ρίχνουν το ειδικό κερί και στη συνέχεια αναλαμβάνουν την τελειοποίηση των χαρακτηριστικών του ατόμου. Οι λεπτομέρειες είναι αυτές που δίνουν «ζωντάνια», ακτινοβολία και ένταση στο κέρινο ομοίωμα. Οι τρίχες που χρησιμοποιούνται είναι αληθινές και τοποθετούνται μία-μία. Οι ειδικοί μακιγιέζ και στιλίστες είναι αυτοί που τελειοποιούν το αποτέλεσμα και αναδεικνύουν το πρόσωπο που απεικονίζεται.

Η διαδικασία αυτή είναι χρονοβόρα και απαιτείται μεγάλη υπομονή. Όλο αυτό το δύσκολο και πολύ ιδιαίτερο τελετουργικό, ο Θόδωρος Κοκκινίδης το καταφέρνει μόνος του.

Του αξίζουν πολλοί έπαινοι και η μία τιμητική διάκριση που έτυχε από τον σύλλογο Καβαλιωτών Θεσσαλονίκης «Φίλιπποι», είναι το ελάχιστο «μπράβο» που του οφείλουμε.

Το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης φιλοξένησε μια έκθεσή του, για μερικές μέρες, αλλά θεωρώ ότι η Περιφέρεια Αν. Μακεδονίας-Θράκης θα πρέπει να ενδιαφερθεί πολύ πιο ουσιαστικά, ώστε να προβληθεί με κάθε τρόπο μέσα κι έξω από τη χώρα.

Η Καστοριά, τα Γιάννενα, η Τρίπολη και η Καβάλα, αναφέρονται ως οι πόλεις που διαθέτουν κέρινα ομοιώματα. Πράγματι, το Μουσείο του Θόδωρου Κοκκινίδη έχει ελεύθερο χαρακτήρα.

Δεν είναι ιστορικό, δεν έχει τίτλους, όπως «Του Αγώνα» ή τι άλλο, πώς θα μπορούσε όμως να είχε, όταν η υλικοτεχνική υποδομή του είναι μόνο ο εαυτός του. Το ταλέντο του και η τσέπη του.

Ασφαλώς και θα μπορούσαν να αναπτυχθούν νέες πτέρυγες, με την ανάλογη χρηματοδότηση, να αποκτήσει ο καλλιτέχνης εξειδικευμένο συνεργείο και να φιλοτεχνηθούν κέρινα ομοιώματα Ελλήνων αγωνιστών όλων των ιστορικών περιόδων. Μεγαλόπνοο όραμα, αλλά για να γίνει δεύτερο, τρίτο και τέταρτο βήμα, πρέπει να προηγηθεί το πρώτο.

Παρόλα αυτά, με την ίδια ευκολία που αγγίζει ο επισκέπτης τον Τζον Λένον, ας πούμε, στο Λονδίνο για να φωτογραφεί και να κορνιζάρει στη συνέχεια το ενσταντανέ, θα μπορούσε κι εδώ ο επισκέπτης να επιλέξει την Πατουλίδου ή τον Τζάκσον ή τη Βουγιουκλάκη ή τον Ζαγοράκη ή την Ζωζώ Σαπουντζάκη, που είναι το τελευταίο απόκτημα-στολίδι του Μουσείου, το οποίο τελειοποιήθηκε σε διάστημα έξι μηνών συνεχούς εργασίας.

Η δουλειά του Θόδωρου Κοκκινίδη στα είκοσι ένα κέρινα ομοιώματα που φιλοξενεί το Μουσείο του, είναι εξαιρετική από κάθε άποψη. Έχει τεράστια καλλιτεχνική αξία, έχει σημαντική δύναμη για τον τουρισμό της περιοχής μας και του πρέπει προσοχή. Από όλους. Φορείς, πολίτες, μαθητές. Μια επίσκεψη, αν δεν την κάνατε ήδη, θα σας πείσει. Δείτε και θαυμάστε τέχνη. Λεπτοδουλεμένα «είδωλα» από τον κορφή ως τα νύχια. Κυριολεκτικά.

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ


ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.