Η καθημερινότητα αποτελεί βασικό κριτήριο των πολιτών, για την ποιότητα ζωής που απολαμβάνουν και είναι λογικό να τους απασχολεί ιδιαίτερα. Ένας εκ των συμπολιτών, που επιθυμεί να ζει σε μία σύγχρονη και όχι τριτοκοσμική πόλη, μας απέστειλε το ακόλουθο ηλεκτρονικό μήνυμα:

«Θέλω να επισημάνω το ασφυκτικό, πλέον, πρόβλημα της εγκατάλειψης των δρόμων πέρα από το κέντρο, αλλά και μέσα σ’ αυτό μερικών, στο έλεος των καιρικών συνθηκών και της ηλικίας τους. Πολλές φορές, όταν κάνουμε όλοι οι κάτοικοι νύξη να συντηρηθούν, η απάντηση που παίρνουμε είναι, είτε:1ον) ότι υπάρχουν εκκρεμότητες όσον αφορά τις υποδομές των υπόγειων δικτύων (αποχετευτικών και ύδρευσης, όπως και τηλεπικοινωνιών), 2ον) ότι δεν υπάρχουν είτε τα λεφτά, είτε το πρόγραμμα των ασφαλτοστρώσεων, για να βρίσκονται στο επίπεδο τουλάχιστον αυτό που απαιτείται, για να μη συμβαίνουν ατυχήματα και να μη δίνουν στους ξένους κάκιστη εντύπωση σχετικά με τη λειτουργία των Δήμων στη χώρα μας.

Για τις υποδομές δεν θέλω να αναφερθώ παραπάνω, διότι είναι ευθύνη της τεχνικής υπηρεσίας στο Δήμο, αν και δε νοείται μετά από τόσα χρόνια συνεχών εργασιών, να επικαλούμαστε ότι αυτές (κυρίως στους κεντρικούς δρόμους) δεν ολοκληρώθηκαν. Σίγουρα όμως, για τον δεύτερο λόγο, ότι δεν υπάρχει πρόγραμμα συντήρησης και ότι έχουμε έλλειψη κονδυλίων, δε νομίζω πια ότι δεν μπορούμε να στρώσουμε ένα δρόμο της τάξης των «μερικών εκατοντάδων μέτρων» μετά από 15 και πλέον χρόνια εγκατάλειψης και να βρίσκονται σε κατάσταση χειρότερη απ’ ότι αν θα βρισκόμασταν στη βομβαρδισμένη Δαμασκό, ή το Χαλέπι.

Αν είναι δυνατόν, στο εξωτερικό δρόμος μόλις παθαίνει ζημιά, αμέσως απαγορεύεται η κυκλοφορία και μέσα σε ώρες (δεν είναι υπερβολική η κλίμακα χρόνου που αναφέρω) να στρώνεται απ’ άκρου εις άκρον, διότι υπάρχει αντίστοιχη υπηρεσία με τομέα ευθύνης ειδικά και μόνο τους δρόμους, ενώ εδώ, να υπάρχει πλήρης αδιαφορία των αντίστοιχων φορέων, λες και οι άνθρωποι αυτοί δεν κυκλοφορούν και δεν τους αγγίζει το θέμα, ενώ να κατασπαταλούνται λεφτά για πανάκριβες εκδηλώσεις και φεστιβάλ, σαν να λύσαμε τα βασικά αυτά θέματα. Σημειωτέον ότι, τα λεφτά που προανέφερα δεν περισσεύουν, αλλά προέρχονται από την οικονομική εξόντωση των πολιτών, που λόγω κρίσης στερούνται βασικές παροχές που σε άλλες περιπτώσεις (εποχές, ή κράτη κάπως πιο προοδευμένα), είναι αδιανόητο να μην τις έχει και ο τελευταίος οικονομικά αδύναμος πολίτης.

Τελειώνοντας, θα ήθελα να αναφέρω ελάχιστα χαρακτηριστικά παραδείγματα που τα ζούμε όλοι όταν κυκλοφορήσουμε λίγο παραπέρα από τις Καμάρες, ή το Φάληρο, που λίγο πιο πέρα είναι και η έδρα της Νομαρχίας Καβάλας.

1) Οδός Αγίου Αθανασίου, μετά τα πρώτα 50 μέτρα, που προσφάτως ασφαλτοστρώθηκαν όταν το οδόστρωμα είχε πάθει πλήρη (με όλη τη σημασία του όρου) καθίζηση, το υπόλοιπο τμήμα παρουσιάζει επιμήκη αυλάκια, λες και το όργωσε τρακτέρ, λόγω της πολύχρονης χρήσης από την αντίστοιχη γραμμή των λεωφορείων του αστικού ΚΤΕΛ, ενώ στο κέντρο υπάρχει ανύψωση, σε βαθμό που ένα καινούργιο αυτοκίνητο να κινδυνεύει να «βρει από κάτω», όπως είναι γνωστό στην ορολογία των οδηγών.

2) Οδός Τενέδου, από το Φάληρο μέχρι και το βενζινάδικο της Shell στην Καλαμίτσα, είναι εμφανή τα σημάδια της προ ολίγων ετών εκσκαφής για την κατασκευή δικτύου οπτικών ινών (άρα γίνανε οι σχετικές κατασκευές που ανέφερα λίγο πριν) και έκτοτε δεν έγινε καμία αποκατάσταση της επιφάνειάς του.

3) Αυτή η οδός 7ης Μεραρχίας παρουσιάζει διαλείψεις, προφανώς ύστερα από ευαισθητοποίηση των αρμοδίων, λόγω του ότι αποτελεί την είσοδο της πόλης μας από βορρά για τους τουρίστες (θα ‘ρθούνε ξένοι μας έλεγαν παλιά για να μη συμπεριφερόμαστε σαν να ήμασταν μόνοι μας) μερικά απαράδεκτα κομμάτια στρώθηκαν και γίνανε οι απαραίτητες διαγραμμίσεις, ενώ τα υπόλοιπα, όχι ότι ήταν σε κατάσταση που να τα λες δρόμο, αλλά θεώρησαν ότι δεν χρειάζονταν καμία παρέμβαση και αφεθήκανε στην τύχη τους, όπως και υπόλοιποι ολόκληροι δρόμοι.

4) Οδός Σαππαίων, η γνωστή (αν και κάπως πιο ήπια) κατάσταση με την αντίστοιχη της Αγίου Αθανασίου που αναφέρθηκε προηγουμένως. Βαθουλώματα και έντονες ρωγμές σε κάθε 15-20 μέτρα, με αποτέλεσμα τις έντονες αναταράξεις των επιβατών όταν τα αμορτισέρ του αυτοκινήτου τους, δυστυχώς, δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στις υψηλές απαιτήσεις απόσβεσης κραδασμών που οι ανωμαλίες αυτές προκαλούν.

5) Η παραλιακή, όπως και η οδός Θεοδώρου Πουλίδου, που λόγω ιστορικής σημασίας το οδόστρωμα είναι κυβόλιθοι, αν και πριν κάτι (δεν θυμάμαι πόσα χρόνια ακριβώς πριν) έγινε μία προσπάθεια βελτίωσης λόγω της ακόμα χειρότερης κατάστασης στην οποία βρίσκονταν τη δεκαετία του ’80, ποιος ξέρει για πόσα χρόνια ακόμα πιο παλιά), αλλά δυστυχώς κι εδώ προχειρότητες και ξανά πάλι τα ίδια, πάλι ο ίδιος εφιάλτης, καμία σχέση με τους αντίστοιχους πλακόστρωτους δρόμους του εξωτερικού, όπου εκεί όταν κινείσαι, νομίζεις ότι είσαι σε άσφαλτο και μάλιστα υψηλής ποιότητας.

6) Όλοι οι δρόμοι των γειτονιών, όπου όχι μόνο δεν υπάρχουν τα προβλεπόμενα πεζοδρόμια που να τους οριοθετούν, αλλά κοντεύουν να καταλήξουν χωματόδρομοι από την καταστροφή που έχουν υποστεί.

Δεν θα σας κουράσω άλλο, τα ζούμε όλοι καθημερινά, αλλά χρειάζεται να μπούνε προτεραιότητες κι όταν κάτι χρειάζεται να γίνει, να μη θεωρούμε ότι μεγαλύτερη ανάγκη είναι οι γιορτές και τα πανηγύρια, από τις απαραίτητες εργασίες αποκατάστασης υποδομών (το αυτονόητο), όταν ακόμα και σε χώρες του τρίτου κόσμου τέτοιες εικόνες αποτελούν σχεδόν παρελθόν ακόμα και γι’ αυτούς».


ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Please enter your comment!
Please enter your name here