Ένας «Ήλιος με δόντια» έλαμψε χθες στο «Αντιγόνη Βαλάκου»

0

Ο Βασίλης Βασιλάκης είναι πολυτάλαντος άνθρωπος. Ηθοποιός, σκηνοθέτης,

τεχνίτης, δάσκαλος. Πέρυσι ερμήνευσε με ένταση και τεχνική έναν απαιτητικό ρόλο στο φιλοσοφικό μανιφέστο του Νίκου Καζαντζάκη «Ασκητική». Φέτος έφερε έναν μονόλογο-ποταμό-ιστορικό ντοκουμέντο και μας καθήλωσε με την πολυσήμαντη ερμηνεία του. Ο «Ήλιος με τα δόντια» του Χιώτη συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη έχει πολλά κριτικά εγκώμια σα βιβλίο. Συγκεντρώνει το ίδιο θετικά σχόλια σαν παράσταση, έτσι όπως διασκευάστηκε, σκηνοθετήθηκε κι ερμηνεύεται όπου περιοδεύει, από τον Βασίλη Βασιλάκη.

Δυστυχώς ο λογοτεχνικός κι εξαιρετικά ευεργετικός «ήλιος» της θεατρικής τέχνης, δεν έλουσε παρά μόνο μερικές δεκάδες Καβαλιωτών θεατρόφιλων, που έσπευσαν να δουν την παράσταση στις δυο μέρες που φιλοξενήθηκε από το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας.

΄Η δεν το έμαθαν καθόλου, πράγμα που σημαίνει ότι το σύστημα διαφήμισης έτσι όπως λειτουργεί δεν αποδίδει ή δεν συγκινείται το κοινό από έργα που δεν έχουν αστραφτερά ονόματα στη διανομή τους. Κι όμως, ο Βασίλης Βασιλάκης είναι ισχυρή δύναμη στο ελληνικό θέατρο. Έχει ένα πλούσιο βιογραφικό με συμμετοχές σε σημαντικές δουλειές, έχει μια θητεία στο σανίδι σαν ηθοποιός και σκηνοθέτης που του επιτρέπει να τολμά δύσκολα κι απαιτητικά εγχειρήματα, όπως η περιοδεία ενός μονολόγου σαν κι αυτόν που απολαύσαμε οι λίγοι στο «Αντιγόνη Βαλάκου».

Έστω κι έτσι, ο «Κωνσταντής» απίθωσε το παρελθόν του στον καθρέφτη του και μας παρέσυρε στο παραλήρημά του.

Το μεγαλύτερο μέρος του κειμένου είναι γραμμένο σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση. Παρόλα αυτά ο συγγραφέας καταφέρνει μέσα από μια γλώσσα ρέουσα, με αρκετούς ιδιωματισμούς της χιώτικης διαλέκτου, να αναπαραστήσει με έντονες περιγραφές την ιστορία του λιμανιού της Χίου, τη ζωή γύρω από αυτό, αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας της Χίου από την περίοδο του μεσοπολέμου έως το 1944 που σημειώνεται ο βομβαρδισμός. Ο Κωνσταντής, ένας άνθρωπος με έντονη θηλυπρέπεια, που βρίσκει στοργή σε μια ξένη οικογένεια, νιώθει την απόρριψη της μικρής κοινωνίας στην οποία ζει και βιώνει την αναπόδραστη μοναξιά της διαφορετικότητάς του. Είναι Φεβρουάριος του 1944. Στο λιμάνι της Χίου έχει αγκυροβολήσει ένα σουηδικό πλοίο, το οποίο έχει φτάσει στη Χίο με σκοπό να φέρει τρόφιμα στο νησί. Οι Βρετανοί επιτίθενται και βομβαρδίζουν το πλοίο, επειδή πίστευαν ότι μεταφέρει πετρέλαιο στους Γερμανούς.

Στο βιβλίο η ιστορία χωρίζεται σε τρία μέρη. Στο θέατρο είδαμε το πρώτο. Το εισπράξαμε σαν μια προσωπική εξομολόγηση, σαν ένα ξαλάφρωμα ανθρώπου που το βάρος των πράξεών του και το φόρτωμα των άλλων στη δική του πλάτη, του ήταν πλέον ασήκωτο ή είχε φτάσει η ώρα να βρει ηρεμία, γαλήνη, συγχώρεση, λίγο πριν το τέλος.

Η ερμηνεία του Βασίλη Βασιλάκη εξαιρετική. Ξεκίνησε σε ευθεία γραμμή, κατέληξε στην ευθεία. Ενδιάμεσα οι μεταπτώσεις, οι ανατροπές, λειτούργησαν σαν καρδιογράφημα. Διαρκείς αναταράξεις, γραμμές καμπυλωτές, ζικ-ζακ, καθέκτες κι οριζόντιες, ήταν αδύνατον να ξεφύγει ο θεατής από τη δράση. Συγκινηθήκαμε, συμπονήσαμε, προβληματιστήκαμε, ταξιδέψαμε σε εποχές που δε βιώσαμε αλλά τις ζήσαμε, σα σε κινηματογραφική ταινία. Η αφήγηση ήταν τόσο συναρπαστική και τόσο παραστατική! Δίκαιο το παρατεταμένο χειροκρότημα στο φινάλε.

Αμέσως μετά την αυλαία, ο συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης, που ήταν στην αίθουσα, ανέβηκε στη σκηνή και μίλησε. Αναφέρθηκε στα λάθη που κάνουμε οι άνθρωποι με την καταναλωτική μας μανία κι εξήγησε πόσο δεν καταλαβαίνουμε τη φράση «ό,τι τρώμε είμαστε» που, πλέον, μοιάζει αστείο ανέκδοτο.

Η βραδιά εξελίχθηκε σε μια φιλική συζήτηση με ενδιαφέρουσες απόψεις του συγγραφέα γύρω από την ποιότητα ζωής, που χάσαμε από την αλόγιστη συμπεριφορά μας προς τη φύση και τον εαυτό μας και έληξε με αισιόδοξη ματιά στο μέλλον, αφού ο ίδιος πιστεύει ότι οι νέες γενιές, τουλάχιστον στη χώρα μας, αρχίζουν ν’ αντιδρούν στον κονσερβοποιημένο τρόπο ζωής των ενηλίκων.


ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.